Van racemonster naar zenbabe

januari 12, 2016

Ergens vorig jaar gooide ik deze hashtag de wijde wereld in. Hij bekt niet eens zo lekker, maar het omschrijft mij wel goed denk ik zo.

Allereerst is het niet zo gek dat ik mezelf een ‘racemonster’ noem, mijn voorliefde voor auto’s, snelheid en motoren staat natuurlijk vrijwel overal beschreven. Ik identificeer mezelf als echte petrolhead en weet niet beter dan dat deze drie onderwerpen voorkomen in mijn leven. Als meisje van twee ging ik al mee naar de AutoRai en nu ik zelf een dochter heb ben ik van plan deze fantastische 😉 opvoeding door te voeren. Ze gaat gewoon met papa en mama mee naar de Nürburgring.Maar er is ook een hele andere kant waarmee ik mezelf goed als ‘racemonster’ kan beschrijven. Ik ben best hectisch, kan als een kip zonder kop rondlopen en als mijn hoofd niet vast zat was ik die ook vast vaak kwijt geweest. Soms berg ik spullen te goed op en kan ik ze dus nooit meer terugvinden, daarnaast vergeet ik ook vrij veel dingen. En die zwangerschap heeft niet echt mee geholpen.

IMG_4543

Ongeveer de gemiddelde snelheid van mijn hersenspinsels. (En ja deze foto komt echt uit een plog van mij) (Michel reed) (Er zijn diverse vliegenfamilies omgekomen tijdens dit ritje)

 

Ik ‘race’ soms dus ook door het leven heen, niet alleen met de paniek die ik soms ervaar (alles in een keer goed willen doen) maar Michel en ik zijn ook vrij snel gaan samenwonen. Dat laatste is overigens positief, ik bedoel dat is een keuze gemaakt uit verliefdheid en samen willen zijn. Maar het is wel typisch mij, want ook dit ging snel.

Om die hectiek een beetje naar beneden te krijgen ben ik begonnen met yoga lessen te volgen. Op aanraden van de fysio en m’n zus ben ik twee jaar geleden voor het eerst meegegaan naar een proefles. Volgens mij denkt iedereen het zelfde zodra ze het woord ”yoga” horen, namelijk dat het ’t meest sufste is wat je kan doen. Alleen maar een beetje ”zen” zijn, mediteren (pff) en lang in onmogelijke houdingen liggen. Nou, ik ben een fanatiek sportster geweest en kon echt wel tegen een stootje – letterlijk, ik heb gebokst- maar de dag na mijn eerste yoga les had ik spierpijn op plekken waarvan ik niet wist dat het überhaupt kon. En dat mediteren? Dat is nog best lastig eigenlijk. Mijn gedachten schieten altijd alle kanten op, als ik aan één ding wil denken komen er meteen 60 boodschappenlijstjes en ‘oja, fuck dat moest ik nog doen’ momenten voorbij. Ook ben ik koningin in dingen verzinnen die nooit gaan gebeuren, of wakker schieten uit m’n slaap omdat ik een collega nog moest mailen. Ik denk dus dat je nu wel door hebt dat ik maar moeilijk los kan laten.

De eerste les was dus pittig, want geloof me je traint écht met yoga. Niet alleen je gedachten, want die moet je wel loslaten zodra je met je benen in je nek ligt. Dan doet je kat die nog eten moet, de was die uitpuilt, wie de mol is etcetera er even niet toe maar word je gedwongen met je gedachten naar het punt te gaan in het lichaam waarin je ”sensaties waarneemt”. Dat hele sensaties waarnemen is gewoon een leuke manier om te zeggen: ”VOEL PIJN”.
Want hoe soepel je ook mag zijn, de eerste paar lessen val je echt wel om tijdens de balansoefeningen en de (onmogelijke) houdingen zijn in het begin gewoon eh ja.. gevoelig. Maar na een uur te hebben geploeterd, zes mensen omver te hebben geduwd door mijn wiebeligheid, de zonnegroet bijna verafschuwde, gingen we een half uur mediteren. Ik dacht dus dat we een mantra gingen opnoemen en soort hippie kring gingen vormen. Maar nee, het is eigenlijk heel confronterend. Een half uur alleen maar even bezig zijn met je eigen gedachten. Van dingen waar je je heel druk om maakt, tot meest onzinnige gedachtes. Alles komt voorbij en het erge is wel dat je er niks aan kan doen. Dit sprak ik ook uit aan de docent. Ik werd gek van het gerace in m’n hoofd terwijl mijn lijf in de meest fijne ontspanning begon te raken. Mijn docente legde me uit dat het misschien wel beter is om gedachten te ”parkeren”. Ja we blijven wel in de automotive jargon zo ;). En verrek, de tweede keer mediteren ging véél beter. Ik accepteerde de gedachtes, toentertijd over of Michel me wel leuk genoeg vond (NATUURLIJK!) tot het huiswerk dat ik moest maken voor m’n studie, met het ene zat ik (logischerwijs) meer in m’n maag dan het andere ;). Zoals de docente had uitgelegd parkeerde ik ze dus. En toen de les voorbij was voelde ik me rozig en kon ik zo m’n bed in zónder te piekeren, te racen of andere dingen te doen.

Toen ik zwanger raakte was ik meteen van plan om weer yoga te volgen. Ik had het een tijdje niet gedaan omdat ik in Delft niet echt op zoek ben geweest naar een school, en op een gegeven moment was ik na yoga té zen om weer in de trein richting Delft te stappen of auto te rijden. Ik sliep dus op die avonden bij mijn moeder thuis, maar goed dat was ook niet meer echt ideaal. Maar goed, zo gezegd zo gedaan, na de verhuizing en met hoogzwangere buik heb ik de stap genomen om weer aan yoga te doen. Ik was even bang dat ik het mediteren niet meer onder de knie zou hebben en dus niet meer goed zou kunnen ontspannen, ook ging ik naar een andere sportschool toe dus was ik niet bekend met de docente en haar manier van lesgeven. Gelukkig had ik na een les weer alles te pakken en ging het weer zoals ‘vroeger’. Natuurlijk nu wel als een soort blaffende zeeleeuw, want met die pens zat ik meer mezelf in weg en legde ik half de baby in de knoop, máár ik deed het wel.

Komende donderdag staat weer mijn eerste les gepland, dit maar zonder baby die in de weg zit maar gewoon even heerlijk een moment voor mezelf. Anderhalf uur bezig zijn met lichaam én tot ontspanning komen. Iets dat ik als nieuwbakken moeder wel kan gebruiken. En natuurlijk komt de hashtag #vanracemonsternaarzenbabe volledig tot zijn recht wanneer ik de M5 voor de deur parkeer. Best of both worlds ;).

Vrooommmmmmmmmm (dat was een grapje, mediteren you know?) (ha) (…)

 

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge