Niets is blijvend, behalve verandering

mei 30, 2020

Over een kleine week verhuizen mijn grote spullen naar mijn nieuwe woning. Mijn bed en bank krijgen een nieuwe plek, mijn eetkamertafel en iMac krijgen een ander uitzicht, mijn nieuwe huis moet een thuis gaan worden. Ik vind het allemaal maar wat. Ik vind het spannend, ik vind het véél, maar ik vind het ook wel gaaf. Een nieuw begin. Meer ruimte voor mezelf, meer ruimte voor mijn nieuwe relatie (wat ook wel prettig is in een situatie waarin nog een huis deelt met je ex-vriend), nieuwe patronen en nieuwe structuren. 

Ondanks dat ik het allemaal best (heel) spannend vind, voel ik ook heel veel dankbaarheid. Ik voel soms bijna letterlijk dat ik wind mee heb, dat sommige dingen echt heel lekker gaan. En niet geheel onbelangrijk; dat er zoveel meer rust is.  Waar begin van het jaar flink pittig was (echt GTST, als je nog een verhaallijn zoekt.. kom in de DM’s), is het nu letterlijk en figuurlijk lente. De zon schijnt voor mijn gevoel soms net even extra hard voor mij.

Valt een nieuw motorpak ook onder een nieuw begin?


Dat dankbaar zijn is overigens best vet. Dus ik dacht ‘laat ik er een lijstje van maken’. Komt ‘ie dan.

Ik ben dankbaar voor:

  • Mijn (kleine) huisje. Zonder balkon of tuin. Niet eens in de buurt van waar ik woonde, maar het is wel mijn huis. Met roze muren en een zwarte trap. Met een banenplant die ik ergens bij de Albert Heijn onder de A8 heb gescoord voor een prikkie en ook nog eens de naam Gerbert heb gegeven, prima huisgenoot.

  • De flooffs in mijn leven. Alhoewel Emma bij Michel blijft en Abbey pas wat later meeverhuist, ben ik wel echt dol op mijn kitty cats. Daarbij komt dan ook net wat extra dankbaarheid voor kijken dat ik hier in Rotterdam gewoon nu nog met ze kan kroelen als ik hier ben.

  • Het huis in Rotterdam waar ik bijna zes jaar (niet helemaal aaneengesloten) heb mogen wonen. Waar Jasmin in is opgegroeid, waar liefde is geweest, waar een witte Ikea vloer na zes jaar nog steeds een discutabele keus is, waar ruzies zijn gemaakt en borden gesneuveld. Maar het was wel mijn huis. Met een tuin op het zuiden en een Primark op 800 meter er vandaan. 

  • Huub. Dat hij er is. Zo soms 180 graden anders is dan dat ik ben, maar daardoor mij leert wat geduld hebben is (lol, ik probeer het te leren), mij kalmeert wanneer ik -weer eens- het overzicht een beetje kwijt aan het raken bent, hij die met mij een soort Heel Noord-Holland Bakt is begonnen, met alles zo veel beter op details let dan dat ik doe. Mijn maatje waar ik alles aan kwijt kan, oprecht mijn rots en degene waarbij ik elke keer op de bank ‘pootje mag haken’ (soort yogahouding, te chill om mijn benen tussen zijne te leggen… visualiseer dit maar niet). En vooral ook een hele knappe fijne vent. Oprecht, intens, houden van. (En ook dat hij deze situatie in is gegaan. Vriendin met wervelwind en gedeeld huis in Rotterdam.) 

  • De wervelwind in kwestie. Jasmin is oprecht de leukste en knapste dochter die je maar kan wensen. Hoe ze deze situatie met al haar bijdehandheid oppakt, dat ze de oren van mijn hoofd kletst, zo slim en leuk is. Maar soms voel ik me ook schuldig en kwetsbaar als ik naar haar kijk. Dat ze geen ‘heel’ gezin heeft. Geen papa en mama bij elkaar. Maar ik hoop echt dat ze later kan zeggen dat ze vindt dat wij het goed hebben gedaan voor haar. Dat is mijn grootste goed. 

  • Die ex-vriend, Michel dus. Die open staat voor dat ik dus al een nieuwe vriend heb. Dat het huis nog gedeeld mag worden. Dat we zo goed alles kunnen regelen samen, dat er geen ruzie (meer) is. Ook dankbaar dat we jaren elkaar wel hebben weten te vinden, maar nu ook als vrienden heel goed samen door een deur kunnen. Volgens mij is dat bijzonder als ik andere verhalen mag geloven, maar ik ben echt trots op hoe we dit aanpakken. 

  • Mijn vrienden. Dat ze er altijd zijn, no matter wat. Dat hoeft niet altijd fysiek te zijn, een appje of belletje, zelfs een meme op het juiste moment doet ook heel veel. Ook al is het een select clubje, ik zou echt geen grotere groep mensen om me heen willen hebben. Ik ben zo blij met de mensen wie ik liefheb en die dichtbij me staan. 

  • Dat ik sta waar ik nu sta. Vorig jaar wilde ik ‘iets’ anders, veranderde ik van baan, begon een hbo-opleiding en begon ik met EMDR. Als ik zie hoe ik nu ben gegroeid dan ben ik echt rete trots op mezelf. Dat ik die stappen heb gezet en gewoon heb gedaan wat ik wilde. High five to me.  (Ik wilde het volgende stuk poëzie toevoegen: Ik weet zeker dat ik niks van je aan heb / Want jij bent slechts jij en ik ben aan gek / Ik ben zo blij dat ik ben wie ik ben / Dat ik ga waar ga dat ik sta blablabla.) (Props voor jou als je weet van wie dit is) 

    Er is nog zoveel meer om dankbaar voor te zijn en geloof me: dat ben ik ook. Elke dag houd ik in Daylio bij hoe mijn dag was. Da’s een app voor op je telefoon en dan geef je je dag een rating en voeg je de activiteiten toe die je hebt gedaan. Er zit bij mij een causaal verband tussen happy voelen, motorrijden, goed eten, mijn vriend zien en leuke dingen doen met Jasmin. Heheh. Serieus leuk om deze data te hebben en om het af en toe terug te lezen. Dus met dat dankbaar zijn zit het wel goed.

    Dit blogje is overigens studie ontwijkend gedrag pur sang, want die hbo-opleiding heeft ook nog eens deadlines de komende weken en ik wilde op deze zaterdagavond even snel een portfolio in elkaar maken. Alleen moest ik dit gewoon even kwijt. Omdat de zon vandaag weer zo lekker scheen. Op naar een nieuw hoofdstuk! 

1 Comment

  • Reply William van Haaften mei 31, 2020 at 18:44

    Mooi stuk. En fijn om te lezen dat de EMDR ook voor jou gewerkt heeft.
    Zet hem op.
    Veel plezier en geluk.

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.