LIFE – Van motorrijdster naar mama

oktober 5, 2015

I can change you life, make it so new,
Make you never want to go back to the old you,

Chris Brown zong dat hij je kon transformeren. Dat is precies iets waar onze mini petrolhead ook mee bezig is. Iets minder bewust dan onze dansende Chris, dat dan weer wel.

motorlaars

Mama and brains

Omme nabij de 9 (of 10,11) weken lig ik in een ziekenhuis te puffen van de pijn, te janken van het ongemak en te lachen van verliefdheid. In willekeurige volgorde. Ik ben momenteel 29 weken zwanger van onze dochter. Dat haar geboorte erg dichtbij komt is iets waar ik vrijwel elke dag mee bezig ben. Afgelopen zaterdag hadden Michel en ik een rondleiding in een van de ziekenhuizen die mijn voorkeur heeft. Toen ik bij de lezing over pijnbestrijding zat voelde het alsof ik er niet thuis hoorde.

90% van de vrouwen liep er onopgemaakt rond in een Zeeman fleecetrui en de mannen die ze mee hadden liepen schaapachtig rond. Je kon bijna hun gedachten lezen en ik had echt medelijden. Maar goed, dat is wat anders. Michel zei ‘Lo, ik had zo het gevoel dat we hier niet tussen horen’, gelukkig maar. Ik zie mijn man namelijk niet graag in een fleecevest met fluffy haar, maar gewoon in zijn mooie Zara kleding.
Maar goed, ik moest van de verloskundige toch even een keer naar een open dag om te zien wat me te wachten staat. Ik voelde me dus totaal niet behoren tot de categorie ‘zwanger,’ tot ik naar mijn eigen pens keek en voelde hoe pittig opstaan tegenwoordig is. Het is some serious shit, dat zwanger zijn.

Naast dat ik me er totaal niet op m’n plek voelde, kwam ook ineens een soort paniekgevoel omhoog. Ik word binnen nu en x aantal weken gewoon moeder. Bij het woord ‘moeder’ denk ik aan mijn eigen moeder. Die elke ochtend met haar hakken aan keihard van de trap loopt, zingt tegen de teckels en keihard Cliff Richard draait in haar auto. Nou weet ik ook wel dat ik een heel ander persoon ben dan mijn eigen mama, maar goed je hebt toch een beeld bij het woord ‘moeder’. Vandaar dat ik aan Michel heb beloofd dat ik een MILF wil worden, nu met 11 kilo erbij op de weegschaal vind ik zelf niet echt dat ik voldoe aan dat credo (hij vind van wel, thank god). Maar wat (nog) niet is, kan nog komen.. na de bevalling dan.

Het is gewoon een gekke gewaarwording dat ik me in februari nog zorgen maakte om een stageplek, twee maanden later een positieve test had, en ik nu bezig ben met voetenzakjes, kinderwagens, babykleding enzovoort. Die stageplek, de oplossingen qua werk en studie.. dat komt echt wel goed. En ik wil ook dat dat weer komt! Ik moet natuurlijk wel een beetje mijn brains behouden ;).

Stiekem de foto maken.

Softie

Elke dag denk ik aan dat kleine meisje in mijn buik, die af en toe doet alsof haar moeder een speeltuin is, zich uitrekt en ik constant haar voeten (of billen, hoofd, geen idee) een stukje onder mijn ribben vandaan moet duwen. Over een paar weken ligt ze op mijn buik, en wordt er naast een baby dus ook een moeder geboren. Ik denk dan ook dat een bevalling een moment van ommekeer is voor de vrouw. Kijk, de man staat erbij en kijkt er naar (als hij lief is houdt hij ook je hand vast en is hij bestand tegen je scheldpartijen). De vrouw ervaart het. Hoe wel ik heel eerlijk ook moet zeggen dat het geen enkel probleem is wanneer Michel besluit de bevalling op zich te nemen hoor.

Mijn wereld is langzamerhand aan het veranderen. Wanneer vriendinnen het over hun studie hebben denk ik ‘oja dat moet ik ook nog afmaken’ en voel ik een steek van jaloezie. Aan de andere kant is het momenteel ook gewoon een ver van mijn bed show, en merk ik dat ik me mentaal aan het voorbereiden ben op alles dat komen gaat. Voorheen vond ik baby’s helemaal niks, zelfs niet toen ik zelf al dik 20 weken zwanger was (lol, dik). Tegenwoordig moet ik toch eventjes spieken naar de kinderwagen en ben ik benieuwd naar verhalen en ervaringen van andere vrouwen. Ik let op hoe mijn schoonzus het met haar kleine zoontje aanpakt, luister naar adviezen van mijn zus en moeder en zit zelfs in een ‘uitgerekend in December’ groepje (waar overigens ook verschrikkelijke vrouwmensen inzitten trouwens, maar soit) om ervaringen uit te wisselen. Daarnaast voel ik een serieuze nesteldrang opspelen, het liefst heb ik deze week nog de babykamer en vluchttas klaar. Aan de andere kant voel ik ook nog een ‘dat komt nog wel’. Maar dat ik een softie aan het worden ben is een ding dat zeker is.

Later als ik groter ben..

Enerzijds ben ik nog wel gewoon ‘Madelaine’, die haar motor ontzettend mist en niet meer kan wachten om te kunnen rijden, die liever kroelt met katten dan een luier verschoont en staat te popelen om een rondje Ring te rijden . Het is gewoon een aparte gewaarwording dat je als vrouw ook verandert. Dat er dus hormonen in je lichaam en gedachtegang vrij spel hebben en er voor zorgen dat je heel graag wilt knuffelen met de baby in je buik. Die hormonen die ervoor zorgen dat ik nog verliefder op Michel ben geworden en het liefst hem de hele dag bestorm met kusjes en lieve berichtjes (hoewel ik af en toe natuurlijk ook gewoon de vervelende zwangere ben die zit te huilen om drie keer niks en boos kan worden om een scheet). Die hormonen die er voor zorgen dat het dus klopt wat ze zeggen, in het derde (en laatste.. hallelujah) trimester keer je een beetje in jezelf. De rest van de wereld gaat soms aan je voorbij, niet alles is meer zo leuk en spannend als normaal. Het enige waar op je wacht is je kindje en dat je zo graag met haar (of hem) wilt knuffelen en kroelen.

Aan de andere kant mag het ook nog wel eventjes duren voor ze er is, gewoon omdat ik ook stiekem een beetje bang ben voor alles dat komen gaat. De horrorverhalen over slapeloze nachten, seksloze relaties, kotsen kinderen, jankende terroristjes en de gatenkaas in je rekeningen. Ik merk dus dat ik er middenin zit. Ik ben echt niet meer wie ik was toen ik niet zwanger was, maar ben ook nog lang niet een echte mama. De zwangerschap is een hele bijzondere, maar ook confronterende, periode.

Ik denk na over mijn eigen kindertijd, over de dingen die ik fijn vond aan mijn ouders, over de regels die wij in huis hadden. Natuurlijk overweeg ik ook de dingen die ik zelf niet zou doen, maar goed ik hoor van iedereen dat je daar wel op terug komt op het moment supreme. Ik denk na over dat onze moeders ook ons zo hebben gevoeld zoals ik onze baby voel. Onze moeders hebben zich ook boos, onzeker, gefrustreerd, verliefd, mooi, lelijk, dik, noem het maar op, gevoeld. Ook zij keken uit naar het moment waarop wij geboren werden, hebben pijn gehad tijdens de bevalling, werden in het diepe gegooid door zo’n kleine baby in je leven. Als ik aan deze dingen denk voel ik me al snel een emotionele hormonale spons en staan de tranen in m’n ogen. Vooral wanneer ik het boekje lees waarin Michel zijn moeder d’r zwangerschap en bevalling heeft geschreven (zij is overleden, dus die verhalen koesteren wij heel erg), of wanneer mijn moeder mij een foto whatsappt van toen ik net geboren was ‘kijk hoe lief je was Lo’. Dan wil ik heel erg graag met mijn moeder knuffelen en zeggen hoe veel ik van haar houd (doe ik ook wel hoor) en maar hopen dat ik op een dag ook een hele lieve en goede mama word voor onze dochter. Dat zij mij dan een dikke knuffel geeft en zegt dat ze van me houdt.

En no worries, in maart 2016 ben ik gewoon weer een motorrijdende mama.

Yours truly,

Madelaine

 

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge