LIFE – December

december 1, 2015

Je hoeft geen sterrenkundige te zijn om te weten dat het vandaag al 1 December is. Vandaag is tevens de verjaardag van mijn broer en zijn zoontje.. Time flies, en echt naarmate je ouder wordt hoe sneller de jaren voorbij gaan. Half april kwamen wij er achter dat wij rond het einde van december (22e) ouders zouden worden. Dat leek echt nog lichtjaren ver weg, maar nu is het ineens zo ver. Dé echte laatste paar dagen met z’n tweeën zijn aangebroken. En dat vind ik naast spannend ook wel heel erg bijzonder. 2015 wordt het jaar waarin ik mijn eigen gezin heb. Bi-zar!

December is altijd al een van mijn favoriete maanden geweest, op april na dan ;). Ik word gewoon super vrolijk van alle lichtjes, de foute kersttruien, ongegeneerd meezingen met Maria Carey en Wham!, cadeautjes geven (en krijgen natuurlijk) en gewoon de hele sfeer om de feestdagen heen. Nou maak ik er geen geheim van dat ik niks aan Sinterklaas vind, en de pietendiscussie kan me al helemaal gestolen worden. Maar Kerst.. Kerst vind ik echt geweldig. Het is niet altijd zo geweest, de eerste Kerst nadat mijn ouders uit elkaar gingen (nu zo’n 10 jaar geleden) was verschrikkelijk. De Kerstmissen erop voelde ook nog niet zo magisch als vroeger, gelukkig kwam dat langzamerhand wel terug. Maar goed dan ineens ben je zelf volwassen en zit je met je verloofde (!) in je eigen huis (!) met je dochter (!!!). En met zo’n uitgerekende datum heb ik ongeveer al 279 keer gehoord dat het vast wel een kerstkindje zal worden, we’ll see ;).  Daarbij begin ik volgens mij steeds eerder met het draaien van foute kerstmuziek en stond onze ‘kerststal’ nu al in Oktober klaar. Ik heb er in ieder geval onwijs veel zin in. Het enige waar ik niet zo heel dol op ben zijn de korte dagen, natuurlijk hebben ze ook wel ‘wat’. Maar ik weet nog goed dat toen ik op de HAVO zat en elke dag op mijn scooter trouw naar school ging, ik een site checkte waarbij je kon zien hoeveel minuten licht er per dag bij kwamen. En oh de momenten dat ik toch probeerde om door de sneeuw te ploeteren op het schoolplein.. beschamend. Ik ben erg benieuwd of we dit jaar weer wat sneeuwval krijgen, dan kan ik alvast leren driften met de kinderwagen en kan Michel zich uitleven met de BMW’s.

Misschien met een beetje hulp van zes lagen corrigerend ondergoed pas ik deze Kerst, mijn awesome trui weer. (LOL ik denk dat ik in mijn onesie de dagen doorkom).

We hebben geen plannen gemaakt de komende feestdagen qua familie, vrienden en overige dinnerdates. We zien het vanzelf wel, ik denk dat we aardig onder de pannen zijn met die kleine dame en de vrije tijd delen we op de dag zelf wel in. Het is dus een beetje anders dan dat ik voor ogen had, maar goed met zo’n kleine verrassing lopen dingen nou eenmaal anders. Ik vind het niet heel erg hoor, maar kon me altijd erg goed verheugen op fancy kerstdiners ;). Het enige waar ik dan wel blij mee is dat ik met Oud & Nieuw weer ongestoord een glaasje champagne kan/mag drinken. Hoewel ik denk dat ik na een  glas al rollend door de kamer ga is het wel een leuk vooruitzicht. Zoals ik al zei in mijn ‘tweede trimester recap’, de drang naar carpaccio wordt wel erg groot, en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet uitkijk naar een sigaretje en een wijntje. (Foei, foei, foei, foei) (Ik voel met net een 16-jarige ;)). Maar het mooiste cadeau, op een fantastisch biefstukje na, is toch echt onze eigen dochter. Ik kan ook niet meer wachten om haar namen eindelijk uit te mogen spreken.

10868085_849086651822353_6882360424161352336_n

Ik ben trouwens nu ook al bijna een maand met zwangerschapsverlof. Dat bevalt wel oké. Ik merk dat ik erg mijn routine mis en zou echt niet zonder werk kunnen. Het is nu dan ook wel een kwestie van afwachten tot de baby zich aandient, en dat is soms best saai en vermoeiend. Ik kan namelijk echt nog maar één ding per dag, anders ben ik afgeschreven. Maar in mijn hoofd voelt het nog alsof ik zes keer de Erasmusbrug wil lopen. Het is wel een fijn vooruitzicht dat ik in ieder geval deze maand van die zware buik af ben. Het is volgens mij een prachtig schouwspel voor Michel om mij in en uit bed te zien klimmen. Sinds deze week is zelfs opstaan vanaf de bank een soort opdracht uit Expeditie Robinson.

Deze maand stop ik trouwens nog ongeoorloofd van alles in m’n mond (eten!) (niet iets anders), vanaf de 6 weken na de bevalling (want dan mag het officieel) wil ik weer beginnen met Bodyboost. Die kilo’s heb ik deels er zelf ook aangesnaaid, dus dan moet ik ook wat moeite gaan doen om ze er weer af te krijgen. Jup, dat is iets waar ik me nu al druk om kan maken. ”Meid, zet nou maar eerst dat kind op de wereld” zou mijn Tante Nel me hebben verteld. Ah, dat is dus deze maand ook al bijna een jaar geleden (12 december) dat ze plotseling overleed. Wellicht kan ze een beetje sturen van daarboven wanneer onze dochter zich aankondigt. Ik heb zelf niet echt heel erg veel contact gehad met mijn opa’s en oma’s, maar Tante Nel (mijn vader z’n zus) heeft altijd wel qua gevoel dat plekje ingenomen. Tsja, Kerst staat toch ook in het teken van samenhorigheid. Een ding weet ik zeker, deze maand word ik nog een completer persoon dan dat ik al was. Naast alleen Madelaine word ik ‘moeder van’. Ik vind het nog steeds heel erg onwerkelijk, maar dat is vast wel te merken.

Anyways, lieve lezers. Ik heb zin in deze maand en hoop dat jullie overladen worden met liefde, cadeautjes, sneeuwbuien en foute kerstmuziek. Wij gaan in ieder geval deze week de kerstboom uitzoeken en optuigen (voor zover dat lukt met een halve gehandicapte *moi* en twee katten). En voor de rest? Kan ik niet wachten op alles dat komen gaat..

10447159_904864249525132_6982966948471666045_n

Yours truly,

Madelaine

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge