LIFE – Het 2e trimester

november 26, 2015

Op het moment van schrijven zit ik al ver in het derde trimester, heck ik ben zelfs bijna aan het einde. Maar toch wilde ik graag nog even mijn gedachten laten razen over het tweede trimester. Vanaf 14 weken zwangerschap tot en met de 27e week bevind je je in de fijnste periode van de zwangerschap. Althans dat werd mij toen verteld ;).

Wat ik zelf het meest prettig vond was het feit dat mijn buik begon te groeien en je nu ook echt kon zien dat ik zwanger ben. In het begin kwam ik alleen aan, maar zat ik nog in het awkward ‘heeft ze nou te veel gegeten?’ groepje. Met 13 (officieel dus nog het eerste trimester) zwangerschap moest ik er toch echt aan geloven en is mijn motorpak opgeborgen. Nou is de S1000RR gejat op het moment dat ik net het laatste ritje wilde maken, dus er kwam wel heel abrupt een einde aan ;). Uiteindelijk ben ik dus maar met de auto naar Bimmerfest gegaan, ik had graag dat ritje naar Venlo nog op een tweewieler willen maken. Volgend jaar dan maar.

Tsja hier had ik dus met de S1000RR moeten staan ;). Bimmerfest 2015.

Van 015 naar 010

Het tweede trimester stond in het teken van verhuizen. We waren op zoek naar een nieuwe woning en begin juni hadden we de laatste bezichtiging van het huis waar we nu in wonen. Per 16 juni hadden we de sleutels, dit betekende dus dat we flink aan de bak moesten. Ondanks dat ik zwanger ben heb ik geprobeerd nog zo veel mogelijk te doen in en om het huis. Op een gegeven moment konden we geen bouwmarkt meer zien en was ik gepromoveerd tot verfkenner. Het sjouwen en de zwaardere dingen heb ik, wel zo geheel verstandig, overgelaten aan de mannen. We hebben genoeg hulp gehad vanuit allerlei kanten, met name mijn stiefvader & schoonvader! Zij hebben ons huis op twee verdiepingen voorzien van een mooi behangetje. Mijn moeder kwam zo nu en dan langs met broodjes en een mandje met koffie, thee, suiker en schoonmaakmiddelen. Ze heeft ook, terwijl ze zelf reuma heeft, veel schoongemaakt in ons huis. Zelf reed ik van hot naar her en was ik in het huis wanneer er spullen werden afgeleverd. Rond deze tijd werkte ik ook bijna fulltime om mijn rekening te spekken, een verhuizing kost veel! Af en toe kon ik bijna niet staan op m’n voeten, een kwaaltje waar ik super erg last van had. De kruk op m’n werk heb ik dus gretig gebruikt, 8,5 uur staan werd ‘m gewoon niet. Qua overige kwaaltjes was ik nog niet af van de vermoeidheid en sporadische misselijkheid, maar al met al vond ik het tweede trimester wel meevallen. Ik voelde me nog redelijk sexy en had meer energie dan aan het begin van de zwangerschap.

IMG_5097

Heel gek dat ik nu een compleet (en prachtig) huis aan het bloggen ben. Zo zag het er eerst uit.

IMG_5137

Er volgde veel Ikea tripjes, heel veel Ikea tripjes. En dan mogen we wel zo’n grote M5 hebben staan, de achterbank kan niet plat. Uiteindelijk hebben we de auto van Kees mogen lenen om wat dingen zoals de vloer op te halen. De Ford B-Max is wat dat betreft een prima auto! We hebben er met plezier gebruik van gemaakt.

IMG_6094

Ik heb de wagen volgeladen… met plinten!

IMG_6276Verhuizen is niet alleen een feest voor mensen (kuch), ook Emma vond het allemaal heel erg spannend. Zodra er een doos vol zat en ze er vol overtuiging in sprong was het wat minder voor haar, voor ons was het voornamelijk erg grappig. Mevrouw wende best snel, na twee dagen liep ze rond in haar nieuwe casa alsof ze niet anders gewend was.

IMG_6310

Wat ik het leukste vond aan het hele verhuizen was ‘the progress’ van kaal huis naar ons huis. Het wonen in twee halve huizen was daarentegen een stuk minder. Na zo’n twee maanden verven, klussen, zwoegen en geld uitgeven zijn we overgegaan naar ons nieuwe stulpje in Rotterdam. De housewarming begin september was dan ook DRUK bezocht, we hadden iets te veel mensen uitgenodigd en ik was dan ook echt gesloopt. Maar het was super gezellig en iedereen was onder de indruk van wat we van het huis hadden gemaakt. Als het leuk is dan wil ik wel een paar sfeer foto’s delen van het huis zoals het nu is.

Een groot voordeel van verhuizen was dat we dus ook helemaal vanaf nul konden beginnen met de babykamer. Hij is dan ook goed gelukt al zeg ik het zelf. Maar die kan je binnenkort bewonderen op TrendyMommy!

IMG_6444

En dit was de allerleukste toevoeging aan het nieuwe huis! Op de dag van de tweede 20 weken echo zijn mijn moeder en ik helemaal naar Ermelo gereden om te kijken naar een heel klein pluizig katje. Momenteel ligt ze naast me op de stoel te slapen. Ik heb het natuurlijk over Nora! De 20 weken echo was iets minder geslaagd, vandaar dat we nog een keer terug moesten komen. Onze kleine eigenwijze baby lag namelijk constant verkeerd waardoor haar hartje niet goed te zien was. Omdat mijn zus een zware hartafwijking heeft, die erfelijk is, moest het hart extra goed worden bekeken. De eerste keer was dit dus niet ‘mogelijk’. De tweede keer gelukkig wel. Helaas was de eerste echoscopiste een onaardig mens dus had ik totaal geen zin om een tweede keer daar langs te gaan, ik had gelukkig iemand anders en zij legde alles goed uit en liet ons het hartje ook even goed horen. Het was trouwens dezelfde vrouw die dacht al bij de 12 weken echo (nekplooimeting) te zien dat we een meisje zouden krijgen. Ze vond het erg leuk om te horen dat het ook echt een meisje is.

Omdat we gingen verhuizen moest ik ook veranderen van verloskundige, op het moment van schrijven ben ik onder begeleiding van een gynaecoloog en is er geen verloskundige praktijk meer in beeld. Dit omdat het met mij niet zo goed ging (mentaal) en ik me totaal niet op mijn plek voelde bij de vorige praktijk. Die in Delft was trouwens wel prima hoor, die in Rotterdam beviel niet (lol geen woordgrap). Ik had de keus om weer naar een andere praktijk opzoek te gaan of om door verwezen te worden naar het ziekenhuis. Ik heb voor het tweede gekozen omdat dat fijner voelde dan weer een andere praktijk.

Perenijs en paracetamol

Michel en ik zijn samen ook nog naar Antwerpen toe geweest voor een nachtje in het Les Nuits, toen ik 14 weken zwanger was. Het was super gezellig en we hebben heerlijk gegeten bij de beste Italiaan van heel België (vonden wij dan). Wat me ook het meeste bij staat is dat het op een gegeven moment heel erg warm werd in Nederland, in ons kleine huisje op de 12e verdieping werd het af en toe dan ook boven de 32 graden. Dat is niet heel erg leuk als je zwanger bent, en tot overmaat van ramp werd ik ook nog eens ziek (de griep). Ik weet wel dat er nachten zijn geweest dat ik echt even niet meer wist hoe ik ze door zou komen, ik zweette me rot door de koorts, had het soms weer ijskoud (terwijl het dik 27 graden was) en mocht natuurlijk vrij weinig innemen voor de keelpijn en zo. Ik heb de dagen overleefd op perenijsjes en paracetamol. Ziek zijn tijdens de zwangerschap was echt geen pretje, en dat is nog zacht uitgedrukt.

IMG_5400

Ongeveer het enige dat ik wegkreeg, ijskoude Spa Rood.

IMG_6038

Natuurlijk moest er ook nog wel even tijd en ruimte zijn voor een echte vakantie. We zijn 6 dagen naar ons favoriete plekje in Duitsland geweest: de Nürburgring! En ja, we zijn ‘m dus ook drie keer op geweest. De baby moest er maar alvast aan wennen.. of zo. Onze vakantie kan je terug lezen in de plogs van juli :).

IMG_5973

Hier vond ik mezelf al erg ‘dik’ worden, op deze foto ben ik slechts 16 weken zwanger. Nu ik dit tik ben ik ruim 36 weken onderweg en kan ik alleen maar mezelf uitlachen. Oh dat ik mezelf toen al heel erg zwanger vond, hmmhmm! Think again. Mijn gevecht met het aankomen hebben jullie misschien al kunnen lezen op TrendyMommy, waar ik zo nu en dan stukjes voor schrijf.

IMG_5451

Het leukste om mee te maken, voor we op vakantie gingen, was de pretecho. Op 4 juli was het zo ver, met 15+5 weken zwangerschap gingen we naar Barendrecht toe om er achter te komen of we een jongen of meisje kregen. Dat verhaal kan je verder hier lezen. Anyways, dat het een meisje was is alle echo’s erna elke keer bevestigd, gelukkig maar. Anders moest onze zoon wel erg meisjes achtige kleding aan!
IMG_5514Van Michel kreeg onze dochter al haar eerste Aristokatten knuffeltje. Dit poesje heet Marie, en ik heb er echt een zwak voor gekregen. Ik zie onze kleine dame al door huis hobbelen met haar knuffeltje en tasje, wellicht dat ze ook onze twee eigen katten mee zeult. De naam hadden we trouwens al heel erg snel, het meest bizarre trouwens was dat deze op een muur in het huis stond geschreven bij de eerste bezichtiging. Toen wisten we nog niet dat het een meisje werd, maar hadden we wel al namen klaar voor zowel een jongen als een meisje. Ik denk dus dat het echt zo heeft moeten zijn, lekker zweverig he. Dat huis hebben we niet ‘zomaar’ gekregen en dat die naam daar stond (het is er een die niet veel voorkomt).. Het is me net iets te toevallig. Wat ik trouwens erg leuk vond, en vind, om te doen is mensen te laten raden naar de naam.. Zo heb ik al van diverse collega’s enkele namen gehoord die totáál niet bij mij passen, maar zij wel in gedachten hadden haha. Erg leuk om zo mensen een beetje te ondervragen :). Wat betreft schopjes en zo, rond 21 weken begonnen deze forser te worden en kon ik de baby bijna elke dag wel voelen bewegen. Het is geen druktemaker dus het viel allemaal reuze mee. Pas bij week 30 kreeg ik last van slapeloosheid omdat onze dame dan wakker was en alle ingewanden graag even aan de kant duwde. Maar goed dat is het derde trimester..

Het tweede trimester stond voor mij voornamelijk in het teken van werken, verhuizen en de zware mentale strijd tegen de kilo’s. Al met al was het wel een fijn trimester, ik kon veel doen zonder meteen tegengas te krijgen van m’n lichaam. Echter vind ik het wel jammer dat ik het voor mezelf ook een groot deel ‘verpest’ heb door de neerslachtige gevoelens. Ik heb dan ook meteen aan de bel getrokken bij een psychologe, zij heeft mij goede handvaten gegeven om met de neerslachtige gevoelens om te gaan. Pas aan het einde van het tweede trimester voelde ik me mentaal een beetje opknappen. Misschien heb ik juist door de drukte van het verhuizen en al niet zo erg goed stil kunnen staan bij het kleine meisje in m’n buik en zag ik alleen maar een aangespoelde walvis wanneer ik in de spiegel keek. Ik had dus wel wat meer willen genieten, maar goed. Het is helaas niet anders. Op dit moment ben ik 36 weken en zal ik nog terug blikken op het derde trimester. Het enige wat ik daar nu over kan zeggen is: IK WIL CARPACCIO.

Yours truly,

Madelaine (en baby).

 

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge