LIFE – 20 Oktober 2015

oktober 21, 2015

Zeg Madelaine, ga je ook nog eens over wat andere dingen schrijven dan ‘life’? Ja zeker, maar ik moest en zou dit gewoon even bloggen. Gister was het 20 oktober, dat betekent dat ik sinds vandaag dus mijn (wettelijke) man zijn achternaam mag dragen. Maar ik vind gewoon dat we nog verloofd zijn hoor, dat grote huwelijk inclusief Bridezilla gedoe is pas in 2018, en het waanzinnige aanzoek heb ik pas vorige week gehad. Om dan ineens al ‘man’ te zeggen… Hoewel het natuurlijk soms wel handig kan zijn ”IK HAAL MIJN MAN ERBIJ HOOR”. Niet dat ik zo 1,2,3 een situatie kan bedenken waarin ik dat moet roepen. Enfin, 20 oktober.

Warme voeten en glitterhanden

Na wakker te zijn geworden door mijn wekker en een hoog ‘WHAT YEAR IS IT’ gevoel te hebben stap ik uit bed. Nou klinkt dit heel sportief maar in werkelijkheid is het een opgave om die grote buik uit bed te tillen. Michel blijft zoals gewoonlijk nog even liggen. Douchen, been half amputeren door een scheermes, vol trots mijn oorlogswond showen ‘TADA LEKKER SLIM!’, plan B bedenken over wat er leuk staat onder mijn jurkje. Naar beneden, kroelen met katten, koffie drinken, Nora (de kitten) uit de WC pot vissen, iets te lang doen over het onbijt en dan ineens bedenken dat we om half 10 al weg wilde en het ineens ook half 10 was.  Dan maar even haasten!

Rond 10:00 vertrokken we alsnog richting Rotterdam Centrum.  Er moet gewinkeld worden, of nouja ik wil gewoon heel graag iets van Lush hebben omdat we vrijdag naar Rheden gaan en er een bad is in het hotel. In de HEMA zoek ik, zoals de rest van de dag, naar vuurwerkfonteinen voor in ijs (maar dan voor in de taart). Niet gevonden, maar wel een croissantje rijker (Michel dan). Bij de nieuwe Lush in de Beurstraverse kon ik weer even mijn hart ophalen. Ik hou van de Lush! Alles ruikt zo lekker, ziet er mooi uit en werkt ook nog eens retegoed. We zijn gegaan voor de Bubble Bar in Holly Go Light. Kaneel + Kerst + Glitters = awesome. Mijn handen hebben nog nooit zo erg geglitterd door dat ding, dat belooft wat!

Omdat ik graag wat van MAC wilde hebben (niet het eten) liepen we door naar de Bijenkorf, waar we uiteindelijk weggingen met Uggs voor Michel. Pantoffel Uggs hoor, dat vind ik nog wel oké. Een vervroegd kerstcadeautje of zo, hij loopt namelijk altijd op van die slippers uit hotels en dat vinden de katten leuk maar ik niet zo. Ze worden snel vies en zien er een beetje shabby uit. Dat is dus verholpen, de nieuwe pantoffels zijn in ieder geval al helemaal goed gekeurd. Ook door eerder genoemde poezen trouwens, ik trof Emma knuffelend aan met een rechter pantoffel. Enige bummer aan ons Bijenkorf bezoekje was dat het personeel van MAC niet zo vriendelijk was. Daarna was het tijd om de taart op te halen bij ‘Ten To Three Bakery’, de taart woog denk ik zo’n 5 kilo dus het stuk teruglopen naar de auto was geen goed plan. Een goed compromis verder, Michel haalt de auto en ik loop even naar de Lijnbaan voor de Douglas (want ik wil ECHT dat spul van MAC). Ik kom natuurlijk terug zonder MAC spullen en ben wederom niet aardig geholpen.. Dan maar naar huis om wat te eten en om te kleden voor onze speciale middag.

I do!

Een pechdag komt natuurlijk nooit gelegen, maar het was wel echt heel vervelend dat dit op déze dag gebeurde. Vol goede moed heb ik mezelf maar weer in de make-up gezet en mijn haar gekruld. Op naar de gemeente! Samen met mijn moeder, zus, stiefvader en Michel z’n vader wachten we braaf in de ontvangsthal. In de veel te grote trouwzaal wordt er iets ‘grappigs’ verteld over dingen die op 20 oktober zijn gebeurd, totaal irrelevant maar goed het brak wel het ijs. Ons word gevraagd of we weten waar we ‘ja’ op gaan zeggen. Nou ik wil namelijk deze goed uitziende 32 jarige man heel graag MIJN man noemen, oja en voor de kleine is het natuurlijk verstandig om op papier het een en ander goed geregeld te hebben. Zodoende wordt de ceremonie officieel geopend, we moeten elkaars rechterhand pakken en elkaar trouw beloven in goede en slechte tijden. Met hem wil ik oud worden, dat moet helemaal goed komen. Volmondig zegt Michel ‘jazeker’ en beantwoord ik de vragen van de ambtenaar met een krachtige ‘ja’. De getuigen tekende braaf, thank god. Dan zijn we vanaf nu geregistreerde partners, met trouwboekje en al.  Toen we buiten stonden scheen het zonnetje, voor mijn gevoel was zijn moeder er dan toch ook nog eventjes bij. Zo voelde dan tenminste.

Na afloop, het hele gebeuren duurde welgeteld 13 minuten, hebben we wat gedronken en geborreld bij ‘De Tuinen’. Samen met Michel en Kees zette ik, op hoge hakken, de zoektocht naar een vuurwerkfontein verder. Ik kwam thuis met een hartjesslinger en wierook en Michel en ik zouden onszelf niet zijn als we op de dag zelf nog boodschappen moeten doen voor de avond erop.

Vrienden en familie kwamen namelijk langs voor een stuk(je) Red Velvet taart en (kinder)champagne. We zijn in het honderduit gefeliciteerd en hebben super mooie bloemen gekregen. We kwamen vazen tekort ;). Mijn lieve mams hield nog een speech en hormonen + emotioneel verhaal zorgde bij mij wel voor wat waterlanders. In het begin voelde ik me een beetje opgelaten erover maar ik ben heel blij dat ze wat lieve en grappige woordjes heeft gezegd over ons.

Ons geregistreerd partnerschap gaan we nog vieren aankomende vrijdag en zaterdag tijdens de dagen weg. Het echte huwelijk vindt pas in 2018 plaats, dus om verwarring te voorkomen.. dit was niet het echte trouwen. Nee dat pakken we groots uit met een Rolls Royce Phantom en wat 7-series, een mooie jurk, nog grotere taart, en alle vrienden en familie compleet. Ik hoop dat ik dan wat meer kan genieten, de stomme onzekerheid speelde gister lekker flink op en ik vind mezelf op elke foto eerder Fiona van Shrek dan Michel z’n aanstaande (inmiddels officieel dus al) vrouw. Anyways, bedankt voor het lezen ;). Meer tekst dan foto’s, maar vrijdag en zaterdag ga ik ploggen!

Yours truly,

Madelaine

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge