Jasmin drie maanden

maart 15, 2016

Geïnspireerd door Willemijn van 2WMN besloot ik ook een stuk te schrijven over het moederschap. Exact drie maanden geleden, op dinsdag 15 december om 15:31 kwam onze dochter Jasmin Ellen Isabella ter wereld. Een nieuw leven, zo bijzonder.

IMG_8707

Ondanks dat ik sinds 12 april 2015 wist dat wij een kindje zouden krijgen was het toch vreemd dat hét moment eindelijk daar was. Het leek in april nog zo ver weg, maar toen december aan brak was elke dag zwanger één te veel. Ik heb er al wel eens over geschreven maar mocht je dat niet hebben gelezen, ik heb tijdens mijn zwangerschap, en dan voornamelijk aan het einde, veel last gehad van neerslachtige gevoelens.

Anyways, dinsdag 15 december kwamen wij in de avond thuis met een baby. Super raar, ineens heb je een kind en dan? De kraamzorg hielp ons goed op weg, maar de eerste nacht hebben we beiden slechts anderhalf uur geslapen. Ik bleef Jasmin haar teentjes en vingertjes tellen, kon uren alleen maar staren naar haar en vond het zo’n onwijs knap meisje. Wauw!
De rest van de kraamweek was een hel en toen brak ook nog eens het hele circus met haar schildklier aan. Inmiddels is ze qua medicatie goed ingesteld en ik moet zeggen dat we het beiden heel goed hebben geaccepteerd dat Jasmin nou eenmaal een aangeboren afwijking heeft. Ze groeit en doet verder als een normale baby.

Maar goed je hebt dus een baby en dus ben je ook ineens moeder en zijn Michel en ik ook ouders in plaats van enkel partners. Ik moet zeggen dat ik vind dat wij die balans vanaf moment één al goed te pakken hebben. En ‘balans’ is echt het key woord wanneer je een kindje krijgt. Balans vinden in het moeder zijn, jezelf zijn, partner zijn, het huishouden doen, je sociale leven in tact houden en werken. Het zijn toch een x aantal ballen die je hoog moet (niks moet, I know) houden wil je een beetje meekomen met alles.

wine-parents-drink-mother-kids-family-ecards-someecards

Balans balans balans balans baaaaaalans.

Zoals ik dus zei, ik vind dat de balans tussen mij en Michel als ouders en partners goed is. We nemen tijd voor elkaar, gaan regelmatig samen op pad (zonder Jasmin), nemen tijd voor onszelf en spreken uit wat er goed of niet goed gaat. Het is een proces, dat wel. Ik mag dan wel vinden dat het vanaf het begin best oké ging, ook wij hebben wel eens een woordje gewisseld en proberen er dan altijd gewoon samen uit te komen. Je moet het eigenlijk ook gewoon accepteren dat je niet altijd het zelfde denkt en handelt, dat scheelt al een hoop. Iemand dwingen om op één lijn te zitten met jouw denkwijze of manier van werken, werkt gewoon niet. Niet dat dit bij ons ter sprake is gekomen, maar het is gewoon een tip voor andere stellen ;). Het is erg belangrijk om samen een team te vormen en elkaar aan te vullen en bij te springen wanneer nodig. Wanneer ik een dag thuis ben ben ik veel bezig met Jasmin, maar zodra Michel thuis komt van zijn werk neemt hij haar eigenlijk direct over. Hij blij omdat hij zijn dochter ziet, ik blij omdat ik aan het eten kan beginnen. Dit is niet iets dat we hebben afgesproken, het is gewoon zo gegroeid.

12530816_900151376771461_2088903033_n

De balans vinden als vriendin (kuch verloofde) van, moeder, Madelaine, blogger, motorrijdster, werknemer, persoon die op zoek is naar manier om studie af te ronden, vriendin om je ei bij kwijt te kunnen etcetera, daar zoek ik soms nog wel eens naar. De ene dag lukt alles heel erg goed, gooi ik sollicitaties voor mijn studie eruit terwijl ik al schoonmakend een nieuwe blogpost bedenk en staat het eten al lang en breed klaar en wordt Michel ook voorzien van wat TLC. De andere dag weet ik niet eens meer of de katten wel of niet brokjes hebben gekregen en mag ik al blij zijn dat ik mezelf heb aangekleed. Die dagen horen er ook bij, wat dat betreft is dat ook goed in balans haha. Ik denk dat elke moeder dit wel herkent, een baby fuckt soms gewoon met je ritme en je mag soms al blij zijn dat je kan spreken van een ritme :). De dagen neem ik gewoon zoals ze komen, ouderschap staat ook voor loslaten. Desalniettemin wil ik wel elke week een aantal dingen gedaan krijgen en probeer ik wel meer mijn dagen te vormen. Jasmin heeft nu een redelijk schema qua slapen en eten én het allerbelangrijkst is dat ik haar ook heb leren kennen. De eerste weken heb je dit (of ik in ieder geval) totaal niet. Je hebt een baby maar je perst er geen handleiding bij uit. Nu ze ouder is weet ik waarom ze huilt, wat ze wilt en ook wanneer ik kan ”plannen” om dingen in huis te doen of aan mijn blog te werken.

Ik vond de eerste weken met zo’n kleine baby zwaar, pittig zwaar. En niet vanwege de gebroken nachten, Jasmin slaapt sinds ze 6 weken is door, maar gewoon vanwege het niet weten ”waarom?”. Wanneer ze stil was en plots ging huilen voelde ik de spanning gewoon stijgen, mijn schouders kwamen helemaal vast te zitten en mentaal oefende het ook een druk uit. Wanneer ze stil werd of sliep zakte dit. Pas nu ze ouder wordt merk ik dat ik echt veel te gespannen was en vast hield aan wat de kraamzorg, het consultatiebureau en alle ”goede raad gevers” mij vertelde. Ik ben veel meer Jasmin gaan volgen maar heb me toch ook flink aan de drie R’n gehouden. Rust, reinheid en regelmaat, het is onderhand mijn mantra geworden tijdens yoga ;). Niet alleen de baby vindt dit fijn, ook mama vindt het meer dan plezierig. Maar (!) wel op onze eigen manier, en blijkbaar werkt dat goed. Ik geniet nu veel meer van haar en ik denk dat Jasmin ook merkt dat ik nu meer relaxt ben dan in het begin. Les nummer 1 voor nieuwbakken moeders: zoek het zelf lekker uit. Advies vragen en handvatten krijgen (of er naar zoeken) is altijd handig, dat sowieso maar doe gewoon waar jij je goed bij voelt. Daarnaast maakt het moederschap je ook erg onzeker, er is altijd wel iemand die het beter doet of weet. Ik heb dat redelijk naast me neer gelegd. Maar het kan natuurlijk altijd weer terug komen wanneer Jasmin een nieuwe fase in gaat.

Pink gets me high as a kite

12751431_190959347940736_157072103_n

Ondanks dat ik het als zwaar heb ervaren heb ik wel die roze wolk meegemaakt. En hoe heerlijk is die roze baby bubbel zeg! Soms zit ik er gewoon weer even op, dan lacht ze naar me of dan kroelen we met z’n drieën nog even samen in bed in het weekend. Echt er is geen liefde puurder dan die voor je kind, het stroomt gewoon door je aderen. Mijn hart smelt wanneer ze vrolijk is, ik kan uren met haar kroelen op de bank en nu ze begint te spelen, dingen beet te pakken en een beetje te brabbelen geniet ik nog intenser. Elke ouder kan het wel beamen, wanneer je kindje een nieuwe vaardigheid onder de knie heeft ben je zo trots als een pauw. Dus ja ook wij ”stoere ouders” (dat vind ik ons nou eenmaal, dat mag je toch wel zeggen over jezelf ;)) staan vrolijk te kirren en te juichen wanneer Jasmin ineens een speeltje beet heeft en zichzelf er mee vrolijk op haar hoofd slaat. Heerlijk die vlinders! Daarvan zijn er ook voldoende vlinders over voor Michel. Ik heb wel eens iemand op TV horen zeggen dat je eigenlijk op de eerste plek partners moet zijn en op de tweede plek ouders. Niet iedereen kan zich daar in vinden, maar ik vond het wel een mooi statement. Onze liefde is supersterk en ik ben nog meer van hem gaan houden sinds wij een gezin vormen. Michel als vader zien is echt fantastisch, ik zie hoe vrolijk hij wordt van Jasmin en hoe liefdevol hij met haar omgaat is echt heel leuk om te zien.

Dus, ja, die eerste drie maanden als moeder. Ik heb ze overleefd en vind dat ik het best prima doe. Niet 100% van de tijd, maar ruim voldoende. Ik heb zin in de volgende maanden en pff wat vliegt die tijd. Ik zou nu al niet meer goed kunnen herinneren hoe het was toen Jasmin nog ieniminie was. Ik vind haar nu al zo groot haha, dat wordt nog wat de komende jaren.

Trouwens je weet dat je moeder bent wanneer er een poezenrammelaar door je tas zwerft ;).

12783402_969516726435392_25877339_n

Hoe hebben mede mama’s de eerste drie maanden ervaren?

6 Comments

  • Reply yvonne maart 21, 2016 at 18:29

    wat leuk die foto’s! Een plaatje hoor jullie dametje.

  • Reply Rosie - Lifebyrosie.nl maart 15, 2016 at 14:56

    Wat een fijn artikel zeg :)! Super fijn voor jullie dat jullie het samen zo fijn hebben. En inderdaad je man (of verloofde ;p) als vader zien is zo fantastisch. En die momentjes met zn 3en in bed, smelt smelt! Herkenbaaaaar!
    Ik vond de eerste 3 maanden niet heel erg zwaar, Flynn is echt heel erg gemakkelijk en ik heb het geluk gehad dat Kay 8 weken na de bevalling thuis is geweest. Zonder hem zou ik niet hebben geweten hoe ik het had moeten doen omdat ik lichamelijk weken lang eigenlijk amper wat kon. Voor mij was het ’t zwaarst tijdens zijn 19 weken sprong en toen hij daar compleet overstuur van was. Zo zielig. Hij heeft 5 dagen lang gehuild 🙁 Maar gelukkig is alles een fase en zijn we daar ook weer doorheen 🙂

    Jullie meisje is trouwens wel echt ZO mooi! <3 Die oogjes zeg!
    Rosie – Lifebyrosie.nl onlangs geplaatst…Hoe ga je verder als je bevalling traumatisch wasMy Profile

    • Reply Madelaine maart 15, 2016 at 16:21

      Ah dankjewel voor je lieve reactie! Fijn dat je het herkent, soms heb je als moeder het gevoel van ‘ik kan toch echt niet de enige zijn?!”. X

  • Reply Vlijtig Liesje maart 15, 2016 at 11:52

    Ik herinner me de eerste drie maanden als een soort roes.
    Vlijtig Liesje onlangs geplaatst…Daarom is opruimgoeroe Marie Kondo zo’n hypeMy Profile

  • Reply Tineke maart 15, 2016 at 08:13

    Heel erg leuk om te lezen! Ik kan niet wachten om het zelf te mogen ervaren!
    Liefs

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge