Het zit tussen je oren. 

mei 23, 2016

Kruipend gaan de cijfers op de weegschaal wat omlaag. En dan bedoel ik ook echt kruipend. Ik vroeg me af wat ik verkeerd deed. Want op dezelfde manier verloor ik twee jaar geleden 6 kilo in een maand! Dat ging toen vrij vlot. Maar nu? Nu is de weegschaal niet meer m’n vriend aan het worden. Ook qua cm’s gaat het mwah, niet zoals ik hoop. 


Ik sport, probeer een mooie balans aan 80/20 qua eten te houden, maak m’n hoofd leeg tijdens yoga en sommige stukken in m’n kledingkast passen gewoon weer! Een broek die ik onlangs kocht is nu alweer te ruim. Maar alsnog, voor mijn gevoel gebeurt er niks. En als ik dan een foto van mezelf zie naast allemaal slanke(re) meiden, of gewoon van mezelf, dan krijg ik zo’n vervelend onderbuik gevoel. Ik zoom dan compleet in op alles wat ik niet mooi vind. 

Ik ben zelfs naar de huisarts gegaan, wellicht dat er ook iets met mijn schildklier is? Het kan? Keurige waardes, niks aan de hand; dat was de uitslag. Maar de huisarts wilde wel even meegeven dat ze me te streng vond. ‘Je wil zo snel alles weer kunnen zoals vroeger en resultaat zien maar je dochter is pas vijf maanden oud’ pas? Ja pas. Ze is niet ál vijf maanden. Het is aan een kant ook wel gek om te bedenken dat het nog geen half jaar geleden is dat ik rond waggelde met een hoogzwangere buik. Maar ik zie liever snel resultaat dan per maand -1 kilo, of nog minder. 

De teller staat op -17 kilo na de geboorte en nog wil ik streven naar een beter, slanker, fijner gewicht. Nog tien kilo er af, dan ben ik pas tevreden. ‘Ahah’ zei de huisarts. ‘Het zit dus allemaal gewoon tussen je oren’. Nja zolang m’n vriend mij mooi vindt is het wel goed toch? De huisarts schudde haar hoofd, ‘nee, je moet jezelf mooi gaan vinden’.

Mijn ongeduld werkt me weer eens tegen. Ik wilde wel weer een body after baby update schrijven. Maar wel dat ik ook daadwerkelijk iets te melden had. ‘Geef jezelf de tijd’. Ik weet dat het 9 maanden op en 9 maanden af is, maar dat laatste valt me vies tegen ;). 

Mijn relatie met eten is een soort knipperlichtrelatie. Het ene moment gaat het goed en wanneer ik denk ‘fuck it’ kan ik zo een familypak Kinderbueno’s eten. Om me vervolgens weer vreselijk te voelen en 23 uur lang Insanity te doen al terend op drie crackers. Misschien heeft de huisarts dan toch gelijk.. Ik ga nog maar even wat motivationals opzoeken over een positief zelfbeeld, joe!

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge