Het leed dat vergelijken heet

juli 13, 2016

Volgens mij ben ik er echt een koningin in, mezelf vergelijken met anderen. Toen ik op de middelbare school zat was ik echt een buitenbeentje, ken je nog de emo’s van 2006? Ik deed heel erg (lees: heul heul heul erg) mijn best om daar bij te horen.

309479_216670071730684_1737033499_n

Zo tekende ik sterretjes naast mijn ogen met eyeliner, droeg ik mijn Allstars volgens mij zelfs als ik ging slapen, dacht ik heel stoer te zijn met strikjes in mijn haar en was Silverstein samen met Simple Plan mijn <3<3 love rawr. Erg populair was ik dus niet ;).

Nou hoeft dat ook niet per se, maar ik vond het ook niet erg leuk om zo anders te zijn. Anderen hadden er toch wel commentaar op. Regelmatig werd ik dan ook gepest omdat ik niet ‘’normaal’’ was. Dat varieerde van uitlachen en na roepen tot open bekers chocomelk in mijn tas stoppen. Tot op de dag van vandaag begrijp ik niet waarom mensen a) pesten en b) dit doen omdat mensen een eigen smaak hebben. Dat is wellicht voer voor een ander blogje.

Toch voelde ik me er op een gegeven moment niet meer prettig bij, dat ‘’anders’’ zijn en ik ontgroeide de fase waarin ik alternatief was. Vandaag de dag kan ik nog wel genieten van een nummer van Silverstein en ik ben vorig jaar nog (zwanger en wel) naar het concert van System Of A Down geweest met een vriend. Zo blijft die oude muzieksmaak toch nog een heel klein beetje terugkomen. Nu ik ‘’oud en wijs’’ ben bedenk ik me dat ik misschien ook niet meer alternatief wilde zijn omdat andere mensen er zo veel kritiek op hadden. Ik was niet zoals de populaire mensen op school en merkte dat je bijna wel zo moest zijn om geliefd te zijn. Ik vond alles prima zolang anderen het maar oké vonden en goedkeurde.

Maar het veranderde niet, ondanks dat ik veranderde. Ik ging scooter rijden en trok op met andere mensen, het pesten bleef echter voortkabbelen. Een van de diepste momenten die ik heb gekend op de middelbare school was dat ik aan het huilen was op een trap (weet niet meer waarom) en een van de ‘populaire’ gasten dit aan het filmen was. Dat moment vergeet ik denk ik nooit meer. Hoe goed ik ook mee wilde doen met de rest, ik bleef het pispaaltje. Ik verdween twee weken van school, maakte alleen de toetsen die op het rooster stonden en moest uiteindelijk het jaar overdoen. Toen leerde ik nieuwe vrienden kennen en verdwenen de pesters van school af. Soms denk ik nog aan ze, dan vraag ik me af hoe ‘’ver’’ ze het nu hebben geschopt in hun leven. Ik blijf van mening dat mensen die pesten zelf issues hebben en dit projecteren op anderen.

Die onzekerheid om dingen goed te doen en aardig gevonden willen worden door anderen, is er sinds die tijd goed in gaan zitten. Ik vond het moeilijk om te accepteren dat er mensen zijn die wellicht anders over mij denken, maar c’est la vie. Niet iedereen kan je aardig vinden, niet iedereen kan het leuk vinden wat je doet, niet iedereen hoeft dat ook te vinden. Misschien dat je dit een ruk stuk vind om te lezen, of juist geweldig. Ik heb geleerd dat ik van mezelf vergelijken met anderen niks opschiet, ik doe dan dingen waar ik zelf niet 100% achtersta of waar ik mezelf toch niet helemaal in kan vinden.

comparison-is-the-thief-of--300x300

Soms heb ik nog een zwak moment hoor, dan zie ik iemand anders dingen doen waarvan ik denk ‘’Ik wil dat ook! Waarom ik niet? Waarom zij wel?’’ en dan kan ik me even heel erg rot voelen. Het zelfde met mede studenten die wel afstuderen, ik begin pas in september weer aan mijn studie. Ook dan komt er een soort jaloezie omhoog borrelen. Michel moet me dan soms echt even wakker schudden. ‘’Je kijkt nooit naar wat je wél hebt bereikt of naar wat je wél hebt.’’ ‘’Jij studeert later af, maar jij hebt een gezin en anderen misschien niet.’’ ‘’Je weet niet hoe iemand anders zijn leven er uit ziet, je kan niet iemand zijn levensgeluk interpreteren via social media.’’ ‘’Je komt er echt wel met je blog, kijk wat je nu al doet.’’ ‘’Kleed je gewoon hoe jij dat wil en waar je je goed bij voelt.’’ En weet je wat het is? Hij heeft gewoon gelijk. Ik moet ook positiever in mijn eigen leven staan, doen wat ík wil en waar ik gelukkig van word, en stoppen met het vergelijken van mezelf met anderen. Zij zijn mij niet en vice versa. Van dat vergelijken wordt niemand vrolijker, blijer of gelukkiger. You do you.

Comparison is the thief of joy.

1 Comment

  • Reply Muiisjj juli 22, 2016 at 23:23

    Zelfde verhaal als mij. Ik werd ook altijd gepest maar ik wou zeer zeker niet bij de rest horen.
    En ook ik blijf mijzelf met andere vergelijken, dat is echt zwaar vermoeiend en het helpt geen meter.
    “Leuk” om te lezen dat ik niet de enige ben/was

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge