Geniet er van! – Mijn verhaal over een depressie tijdens de zwangerschap.

december 1, 2016

Het is al weer bijna één jaar geleden dat Jasmin geboren werd, en er ook een einde kwam aan mijn zwangerschap. Ik wist een week van te voren al wanneer ik werd ingeleid en daarmee viel er een onwijze last van mijn schouders af. Niet alleen omdat ik eindelijk onze baby kon gaan ontmoeten, ook omdat het voor mij een moment zou zijn waarop het eindelijk voorbij zou zijn..

depression-quotes-jpg-56

Ik wil graag open kaart spelen over mijn depressie tijdens de zwangerschap. Ik merk dat hier een taboe over heerst en het in eerste instantie ook niet direct wordt opgemerkt.

Zo vind ik ook dat de praktijk waarbij ik liep hier niet goed mee om is gegaan en ben ik heel blij dat ik uiteindelijk werd doorverwezen (ik mocht kiezen om bij de verloskundige te blijven of niet) naar een gynaecoloog.

Ik denk dat ik qua lichamelijke klachten eigenlijk niet heb mogen klagen. Ik was niet veel misselijk, enkel ontzettend moe, maar alles ging eigenlijk wel prima. Verhuizen, werken, het eerste (en deels tweede) trimester, het ging zijn gangetje. Toen ik op een gegeven moment tussen positiekleding en normale kleding in ging zitten (moeders herkennen dit stadium wel) begon ik het al een beetje naar te vinden. Ik wilde helemaal niet aankomen, maar het gebeurde wel.. en nog flink snel ook. Al snel begon ik mijn nieuwe lichaam walgelijk te vinden, en ja deze woorden nam ik écht in mijn mond. Ik schrok elke keer weer als ik in de spiegel keek, dit lijf hoorde niet bij mij. En de baby in mijn buik? Leuk.. maar ik had er totaal geen band mee. De baby zorgde er voor dat ik uitdijde (en wat ik zelf at natuurlijk) en ‘’ruïneerde’’ mijn lichaam en daarmee (vond ik toen) ook mijn gemoedstoestand.

Als ik vrouwen zag glunderen tijdens de zwangerschap en liefkozend over hun baby hoorde praten of over hun buik zag aaien.. dan keek ik ze eerder aan met ongeloof. Dat kan toch helemaal niet? ‘’Geniet er van hoor’’ HOE DAN?! Waarvan? Kan iemand die alsjeblieft van mij over nemen.. Ik wil niet meer zwanger zijn. Dit waren zo enkele gedachten welke elke keer door mijn hoofd spookte en waar ik constant ook verdrietig door werd. Ik had totaal geen roze zwangerschapswolk, eerder een horde donkere donderwolken en de verplichting de zwangerschap uit te waggelen.

Al jaren kamp ik met een vertekend zelfbeeld. Deels door mijn eigen onzekerheid, maar deels ook door pesterijen. Als kind werd ik al gepest om de stomste dingen, ik was soms gewoon het pispaaltje. Maar het heeft er ook voor gezorgd dat ik altijd heel erg alert ben geweest op mijn uiterlijk en hoe ik er uit zag. Zelfs toen ik mij wilde afzetten tegen de ‘’normale’’ kinderen door het alternatieve pad te bewandelen. Ik voelde mij tussen de ‘’alto’s’’ wel geaccepteerd, ondanks dat ik altijd toch liever ‘’normaal’’ wilde zijn en aardig gevonden wilde worden. De alternatieve fase ontgroeide ik snel, maar het gevoel ergens bij willen horen en niet gepest willen worden bleef. Jonge kinderen pesten elkaar al snel (en om alles, zoals ik al zei ook om de stomste dingen zoals pluishaar), maar ondanks de onschuld die daar in zit heeft het bij mij zijn littekens achter gelaten.

Dat ik niet het meest zelfverzekerde persoon ben en mijn ‘moeite’ met bepaalde kledingmaten/stukken/delen van mijn uiterlijk heb ik weten te ‘’accepteren’’. Ik had namelijk zelf ook gewoon de controle hierover. Wilde ik afvallen? Dan zag ik resultaat. Moest mijn haar anders? Dan ging ik naar de kapper. Zelfs de twee facings in mijn gebit zijn een onderdeel van de controle hebben over mijn uiterlijk. Maar een zwangerschap is iets waar je absoluut geen controle over kan hebben, al helemaal niet over de aanslag over je lijf. En laat bij mij nou mede daarom die depressie zijn opgewekt. Ik kwam aardig wat aan, kreeg striae en mijn huid werd slapper, mijn gezicht werd ronder, ik hield het Oceanium aan vocht vast en op foto’s herkende ik mezelf bijna niet terug. Dacht ik dat wat ik in de spiegel zag erg was, dan was mezelf zien op foto’s echt de hel. Zelfs nu, wanneer ik de foto’s van ons geregistreerd partnerschap (ik was toen 30 weken zwanger) terug zie… dan kan ik me daar nog steeds rot om voelen.

Door dat ik snel aan de bel trok bij een psycholoog kreeg ik wel een klein beetje ondersteuning en begon ik met een positief dagboek. Ook moest ik positieve affirmaties tegen mezelf zeggen in plaats van bevestigen wat ik voelde: ik zie er goed uit vandaag, deze kleding staat leuk versus ik ben walgelijk, ik ben lelijk, ik wil dit niet etc.

De combinatie van een laag zelfbeeld, zwangerschapshormonen en het verleden met het pesten hebben er voor mij voor gezorgd dat ik in een depressie schoot. Als iemand aan mij vraagt hoe de zwangerschap was dan kom ik er wel eerlijk voor uit dat ik eigenlijk helemaal geen leuke zwangerschap heb gehad. Sommige dagen waren een kwestie van mentaal overleven. Ik was elk moment van de dag verdrietig. ‘’Maar je krijgt er zo iets moois voor terug’’, dat kon mij echt gestolen worden. Als er iemand was die mijn zwangerschap over kon nemen dan had ik dat zonder twijfel zó gedaan. Dit heeft er uiteindelijk wel voor gezorgd dat ik kon worden ingeleid, ik trok het psychisch écht niet meer.

Deze periode ligt nu bijna een jaar lang al achter mij. Ik kan gelukkig wel zeggen dat ik uit mijn depressie ben gekomen, maar de angst om weer depressief te worden tijdens een eventuele tweede zwangerschap is erg aanwezig. Als ik andere zwangere vrouwen zie die optimaal genieten dan ben ik ook echt wel jaloers. Ik heb dat, op heel weinige momenten na, niet mee mogen maken.

Mijn lichaam is niet meer wat het was en ook dat is iets wat ik nu pas redelijk kan accepteren. Ik ben bezig met sporten en gelukkig werpt dat zijn vruchten af. Het meest zit ik met de striae en ik denk dat het nog wel even gaat duren voor dat dit minder zichtbaar is. (Je kan smeren wat je wil hoor, maar het is gewoon genetisch bepaald en ik had dus pech)

De grootste klap die ik heb gehad was mijn prenatale depressie en ik hoop écht dat er meer vrouwen zijn die hier over durven te praten. Een zwangerschap gaat écht niet altijd over rozen en het is echt niet erg om nog geen band te voelen met je baby. Zorg goed voor jezelf, praat er over met je omgeving, en zoek wanneer je dat nodig vindt psychische hulp. Wees ook duidelijk over je gevoelens tegenover je verloskundige (en zoek een betere dan die ik had ;)).

2 Comments

  • Reply Saskia december 2, 2016 at 07:22

    Mooi dat je dit opschrijft. Voor mij heel herkenbaar want ik heb hetzelfde meegemaakt. Weet dat er bij een eventuele volgende zwangerschap ook pop polis zijn die je kunnen helpen.
    Saskia onlangs geplaatst…Hoe wij Sinterklaas vieren (tradities)My Profile

  • Reply Innocence december 1, 2016 at 23:28

    Goed geschreven! Ik ben blij dat je er zo open over durft te zijn. Ik wilde even zeggen dat ik je ontzettend geweldig en mooi vind! Je hoeft je echt geen zorgen te maken over je uiterlijk (ook al zal je dat waarschijnlijk toch wel doen), het is niet nodig. En als je ooit met een ‘outsider’ wil praten dan ben ik er <3
    Hé, en je hebt er een ontzettend lief meisje voor dit alles terug gekregen!

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge