Doorslaap nachten en Garfield pleisters

februari 8, 2016

Het leek me wel weer eens tijd om NIVEX te voorzien van een kleine update, voornamelijk ook over de kleine.

Ik schreef een tijd terug al dat het niet vanzelfsprekend is om een gezond kindje te hebben. Hiermee bedoelde ik Jasmin haar schildklier afwijking en hoe wij dit te horen hebben gekregen. Inmiddels is Jasmin al 8 weken en zitten wij dus al 7 weken in het hele systeem van bloedprikken,pilletjes toedienen, bel afspraken en kinderartsen spreken.

De eerste weken voelde het heel erg alsof we geleefd werden. We hebben net een baby gekregen, ik ben ziek geworden na de bevalling (borstontsteking, hoest from hell) en heb Michel aangestoken halverwege de kraamweek, de nachten waren kort, de visite wilde allemaal langskomen (maar heb vaak nee moeten verkopen) en een week nadat ik was bevallen liepen we al rond in het ziekenhuis, drie dagen achter elkaar. Ik was heel erg bang om een postnatale depressie te krijgen, maar voelde me juist onoverwinnelijk na de bevalling (komt ook wel door hoe het allemaal is gegaan). Tot er klap op klap kwam. Toen werd de angst om me weer zo rot te voelen, alleen maar groter. Ik merk wel dat ik wat moet verwerken van die heftige periode, en nog steeds voelen de ziekenhuisbezoeken allemaal heel bewerkelijk, maar ik weet dat mijn angst totaal ongegrond is. Het is wel gek, je hebt 10 jaar een angststoornis, voelt je je tijdens je zwangerschap vrij neerslachtig en ineens is dat als sneeuw voor de zon verdwenen. Soms dacht ik dat het niet kon, ik kon me niet ineens goed voelen want hallo.. de afgelopen tijd dan? Bij elke keer dat ik moest huilen was ik dan ook bang dat ik over het randje zou gaan en me ineens weer in een depressie zag vallen.

Ik denk dan ook dat het heel normaal is om je soms verdrietig te voelen over wat er allemaal ‘mis’ is gegaan in de kraamweek en het nieuws over de afwijking van Jasmin. Dit wordt een beetje onsamenhangend maar wat ik dus bedoel is dat ik ondanks alle angsten die ik heb gehad ik juist kneiterhoog op die roze wolk zat. Ik vond het maar wat vreemd dat de wereld door ging terwijl wij net een baby hadden gekregen. Het nieuws kon ik echt niet meer volgen, het was alsof ik echt op een andere planeet zat haha. Gelukkig is dat helemaal bijgetrokken na de feestdagen. Eerst hadden we natuurlijk ziekenhuisbezoek na ziekenhuisbezoek en toen stonden Kerst en Oud & Nieuw voor de deur. Dat zijn normaal gezien al vreemde dagen, maar voor ons was het echt een soort blur. Inmiddels zitten we de flow van het dagelijkse leven en dat draait best lekker al zeg ik het zelf. Michel en ik redden ons als ouders maar we zijn ook gewoon nog partners. We doen nog veel samen en mijn lieve moeder vindt het maar al te leuk om met Jasmin op pad te gaan.

Soms vind ik het moederschap wel zwaar, Jasmin is in de nacht gelukkig een hele lieve baby die sinds twee weken al door slaapt, maar overdag komt ze moeilijk tot rust. Het lijkt alsof ze zichzelf gewoon wakker houdt. Hier door loop ik op sommige dagen om 16:00 nog in mijn badjas, maar meestal haast ik me vroeg in de ochtend met opmaken en zo omdat ze dan nog slaapt en ik weet dat ze in de middag er soms een potje van kan maken. Er zijn momenten dat ik echt niet meer weet waarom ze huilt en fuck al die sprongetjes en dat gedoe, dan wil ik zielig onder het dekbed liggen met mijn hoofd in mijn kussen om eventjes niet dat gehuil te horen. Jasmin is mijn grootste liefde hoor, en ik houd ontzettend veel van haar. Maar die sprongetjes, krampjes en regeldagen zorgen er soms voor dat ze het luchtalarm evenaart met haar volume. Ik probeer haar vaker even in bed te leggen en houd me best strak aan ons ritme. Sommige vrouwen vinden je een slechte moeder, wanneer je je kind even laat huilen, maar ik ben liever op dat moment even huil vrij dan dat ik balanceer op het randje van zelf heel hard meehuilen (wat dus ook wel eens is gebeurd hoor, maar ik denk dat iedere moeder dit herkent). Wanneer ik met haar kroel en ze naar me lacht dan ben ik het huilen alweer (bijna) vergeten hoor, ik voel me ook heel erg gelukkig als moeder. En ben blij dat ik me ook wel definieer als meer dan alleen maar ‘mama van’. Het is natuurlijk wel de grootste taak die ik momenteel heb maar mijn leven bestaat niet alleen maar uit baby. Ook probeer ik met zo veel mogelijk humor en luchtigheid alle baby perikelen te benaderen. Het enige waarbij dat niet altijd wordt gewaardeerd is het bloedprikken ;). Ach, we houden er mooie Garfield pleisters aan over.

Onze eigen Garfields hebben de baby heel erg goed geaccepteerd. Nora is een stuk nieuwsgieriger dan Emma en vindt vooral de kinderwagen en Stokke een mooie toevoeging aan haar collectie slaapplekken. Als je Jasmin naar bed brengt of gaat verschonen loopt er altijd wel een kat mee. Soms komen ze samen met je mee en spelen ze in haar kamer. Ik vind het wel gezellig en ben blij dat de dieren niet jaloers zijn. Je hoort soms mindere verhalen over katten en kinderen.

12669561_1065238066873876_1292021996086293090_n

Jasmin ontwikkelt zich verder gewoon als een normale baby, ze lacht, ze krijgt babyvetjes en vindt kroelen met papa het einde van de wereld. Michel is trouwens de beste vader voor mijn dochter die ik maar had kunnen wensen. Ik geniet er van om hem in die rol te zien en hij is dan ook echt gelukkig met zijn kleine dame. Als ik ze samen zie dan is dat zo veel waard, ik vind het hebben van een gezin (hoe burgerlijk dit wel niet klinkt) echt heel fijn.

Al met al kabbelt ons leven dus rustig voort, ik vind het prachtig om te zien hoe ze ontwikkelt en als ik foto’s zie van dat ze 1 week oud is en hoe ze nu is dan vraag ik me af waarom de tijd zo snel moet gaan. Jup het grootste cliché van de wereld is gewoon waar. Ik kijk ook wel uit naar de tijd dat ze wat groter wordt. Iedereen om me heen zegt dat de eerste drie maanden het zwaarst zijn, met nog 4 weken te gaan tot we die mijlpaal bereiken ben ik heel erg benieuwd naar hoe het zal worden. Straks krijgen we meer interactie, is het huilen hopelijk een stuk minder (of weg! krampjes ga weg!) en zitten we nog meer in het ziekenhuis-baby-partner-madelaine-huishouden-motorrijdster-blogger ritme :).

 

 

1 Comment

  • Reply Kelli december 25, 2016 at 11:54

    Wonderful exaapnltion of facts available here.

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge