Bij de psycholoog.

augustus 7, 2019

Yes, bij een nieuwe naam en een nieuw format horen ook persoonlijke artikelen. Here we go!

Disclaimer: laat ik vooropstellen dat mijn EMDR en reis in persoonlijke ontwikkeling en zelfhulp van mij zijn. Voor iedereen is een eigen ‘pad’ te volgen en een traject waar je je goed bij voelt en wat helpt voor je. Wat voor mij hielp hoeft niet voor jou te helpen en vice versa. Waar je ook staat op dit pad: je doet het goed. 

Toen ik begin dit jaar bij de psycholoog binnenstapte wist ik heel goed wat ik wilde. ‘Hoi, ik ben Madelaine, dit zijn mijn trauma’s en ik wil deze therapie’. De ideale cliënt, dacht ik zelf. Genoeg vooronderzoek gedaan, ik wist waar ik last van had en mijn directheid en gedrevenheid zouden mooi dit klusje klaren. Even wat EMDR er overheen en ik ben binnen een paar weken van mijn trauma’s af.


Joe. Zo ging het dus niet.

Al lang voor ik begon met mijn EMDR had ik al ooit eens EMDR gehad -volg je het nog-, maar na één slopende sessie durfde en wilde ik niet meer. Daarom begon ik maar zelf boeken te lezen, over van alles en nog wat, maar voornamelijk hapklare dingen over een angststoornis en wat te doen tegen paniekaanvallen. Hoe fijn zulke boeken ook zijn, het helpt je natuurlijk niet van je daadwerkelijke trauma’s af. Want hoe veel bladzijdes ik ook verslond, ik bleef nachtmerries en andere symptomen houden. Vandaar dat ik jaren later dan ook weer bij een psycholoog aanklopte. Ik wilde er nu écht wat aan gaan doen. 

Begin dit jaar begon ik met mijn therapie en na 5 maanden rondde ik dit af. Of het anders was dan ik me had voorgesteld? Mwah, ik heb de man met de hamer geregeld op bezoek gehad en heb de EMDR ook stiekem wel onderschat. Niet zo gek dat het zwaar is als je aan zaken gaat werken die je jaren geleden ergens had weggestopt. Er kwam ook veel oud zeer bij kijken. Dingen waarvan ik niet eens wist of überhaupt had gedacht dat ik ze als traumatisch had ervaren begonnen ineens flink veel pijn te doen. Maar wat ik heb geleerd is dat je dat ook kan zien als groeipijn. Je gaat er namelijk niet alleen weer in op, je gaat er ook aan werken. En dat die groeipijn bij mij ook meteen resulteerde in herbelevingen, nog meer nachtmerries en het idee dat dit echt ‘nooit’ gaat helpen, dat had ik niet echt verwacht.  En mocht je nu bang worden: niet doen, lees verder!

Stoer, voor wie?

Maar ik denk dat ik dat te danken had aan mijn ‘stoere’ houding en het lastig vond om me hier heel kwetsbaar in op te stellen. Als je eens wist hoe vaak ik mijn excuses aan de psycholoog heb aangeboden tijdens een EMDR-sessie dan zou ik bijna daarvoor een nieuwe therapie aan kunnen gaan ;). Oké, dat laatste is wellicht een grapje, maar de kern zat hem dus dat ik wilde werken aan kwetsbaarheid, maar me er wel voor bleef verontschuldigen. Daarnaast bagatelliseerde ik ook mijn minder leuke levenslessen. Zo dacht ik dat situatie ‘X’ geen trauma kon zijn, want ja een vriendin heeft véél ergere dingen meegemaakt en zij heeft geen last van *insert hier symptomen*. Ook heb ik wel eens gehoord dat je soms maar over dingen heen moet komen. ‘Tsja, iedereen maakt dingen mee, en om hier nou meteen therapie te moeten gaan volgen?’. Auw!  Echt, laat niemand dit je ooit wijs maken. Gewoon negeren, zou iemand uit Master Movies hebben gezegd. (Dit is echt een referentie naar een mega oud internetfilmpje)

Gelukkig heb ik, naast het verwerken van een trauma, bij de psycholoog ook veel geleerd over dat alles er mag zijn. Al je emoties, je belevingen, je ervaringen, je herinneringen. Ze mogen er allemaal zijn.  Het ‘mooie’ in dit leven is dat je zelf aan alles een zwaarte en betekenis kan geven. Wat voor die vriendin misschien ‘’geen trauma’’ is, maar voor mij wel, zegt niks over of ik me aanstel of zij zich groter voordoet dan ze is. Mijn cavia is niet doder dan die van haar, om het maar zo te zeggen.

Vaak willen we iets aan een referentiekader hangen. De waarneming van je eigen realiteit die je baseert op -collectieve- normen en waarden, overtuigingen en vanzelfsprekendheid. Dat vinden we fijn want zo maken we iets meetbaar en kan je zeggen ‘’zie je wel, je hoeft helemaal niet in therapie/verdrietig/boos te zijn’’ of nog erger: ik mag niet verdrietig zijn want iemand anders heeft het zwaarder. Je zegt toch ook niet dat je niet gelukkig mag zijn omdat er misschien iemand ergens op de wereld wel veel blijer is dan dat jij bent? Zie je hoe onzinnig dit is. Nee, ál je gevoelens mogen er zijn. Juist door ze ruimte te geven, ze echt te voelen en te erkennen kan je ze wellicht wel plaatsen. Ik probeer Jasmin dit ook echt mee te geven ook al is ze pas 3.5 jaar oud. Maar goed, ik kan hier bijna (vanuit enthousiasme, hehe) een heel nieuw artikel mee vullen. 

Mijn pad.

Ik wilde in therapie omdat ik merkte dat ik last had van bepaalde situaties, maar ik wilde voornamelijk ook in therapie omdat ik voor mezelf (en mijn dochter natuurlijk) een beter, leuker, sterker en fijner mens wilde zijn. Ik wilde niet meer met angsten leven en had zo sterk het idee dat ik juist met hulp van iemand hieraan kon werken. Het is namelijk helemaal niet zwak of zielig om naar een psycholoog te moeten. En nee, je bent ook écht niet gek. 

De EMDR-therapie heeft me echt veranderd. Het was zwaar, maar het was het o zo waard. Er zijn dagen geweest dat ik geen boe of bah kon zeggen en al blij was dat ik wist hoe ik heette, maar ook sessies waarbij ik echt het idee had dat er niks was gebeurd. Gelukkig merkte ik dat het na verloop van tijd echt per sessie beter werd en ook makkelijker ging. Tip: positieve affirmaties en het positief afsluiten van een EMDR-sessie is echt een pré.
Ik had dit ook niet op een beter moment in mijn leven kunnen doen dan nu. Er was voldoende rust, tijd om bij te komen na een sessie -waar ik graag cakes in bakte vanwege het feit dat ik niet iets zwaarder kon doen na een sessie, wel lekker though- en mijn omgeving stond (bijna) volledig achter me, waardoor ik nooit het idee heb gehad dit compleet alleen te moeten doen. De EMDR-therapie werd afgewisseld met cognitieve gedragstherapie en beide hebben me handvaten meegegeven die ik kan gebruiken in het dagelijkse leven.

Een nieuw pad.

Sterker nog, door inzichten die ik heb gekregen ben ik momenteel bezig met een carrière switch en wil ik graag de schuldhulpverlening in. Ik wil namelijk wat gaan betekenen voor anderen, wil dolgraag leren coachen (en als echte ram moet dit best wel te doen zijn ;)) en heb zin in een nieuw pad qua werkrichting. Qua persoonlijke ontwikkeling ben ik nog lang niet uitgeleerd, maar hier wil ik later op terugkomen in een andere post waarin ik vertel hoe, wat, wie en waar.

Waar ik echt heen wilde met dit stukje weet ik niet zo direct, maar het voelt fijn om even open kaart te spelen over wat me afgelopen maanden bezighield en wat het voor mij heeft betekend. Op topchef cakes en wat nieuwe carrière plannen na voel ik me namelijk echt zo gegroeid en gesterkt en dat gun ik echt iedereen. Van groeipijn naar nóg meer zin hebben om te ontwikkelen, te groeien, te analyseren, vooruitkijken en zelfontwikkeling. Ik ben er echt mega trots op.

1 Comment

  • Reply Lenneke augustus 8, 2019 at 21:03

    Lekker, Lo! Ben duizend trots op je. Kus voor je knappe kop. X

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.