BABY – Jasmin is geboren – Bevallingsverhaal

december 18, 2015

Omdat ik dit nog super vers in het geheugen heb zitten en ik even een moment vond om dit te tikken (nog nooit zo snel iets geschreven) wil ik bij dezen mijn bevallingsverhaal delen :). 

Zelf heb ik, tegen alle adviezen in, vrij veel verhalen gelezen over bevallingen. In elke vorm, soort en maat. Het voelde als een goede manier om ‘voor te bereiden’ desondanks elke bevalling anders is. Vandaar dat ik ook mijn verhaal graag wil delen, daarnaast vind ik het ook fijn naslagwerk voor later. Gewoon, om terug te lezen wanneer het kan?
IMG_8664

De aller aller allerlaatste buikfoto. Gemaakt op 14 december, tijdens ons rondje wandelen.


Ik ben zelf bevallen door middel van een inleiding. Omdat ik kamp met paniekaanvallen is er voor gekozen de bevalling zo rustig mogelijk te laten beginnen, tenzij de baby zich natuurlijk zelf aan wilde kondigen. Daar had ik dus al die tijd ook wel rekening mee gehouden, het kon immers ook spontaan gebeuren! Met 38 + 6 op de teller mocht ik maandag 14 december om 07:00 al bellen of er plek was op de afdeling. En ondanks het feit dat ik graag m’n baby wilde zien en er ”zin” in had, was ik best wel gespannen om dat telefoontje te plegen! Zo rond half 9 kwamen we aan in het ziekenhuis en mochten we naar een weeenkamer. Ze hadden rekening gehouden met Michel en er stond dus een extra bed naast dat van mij. Er werden wat simpele controles uitgevoerd zoals een CTG en het meten van m’n bloeddruk. Bij de eerste keer toucheren zat alles nog potdicht dus kreeg ik een tabletje ingebracht. Deze zorgde een klein beetje voor harde buiken maar verder gebeurde er dus niks dacht ik. Zo’n vier uur later werd er nog een ingebracht, inmiddels was er dus wél wat gebeurd daar binnen, m’n baarmoedermond was verstreken en tabletje nummer 2 zou wel eens voor ontsluiting kunnen zorgen. Weer vier uur wachten, twee CTG’s en wat harde buiken verder was er inderdaad 2 cm! Geloof me, wachten in zo’n ziekenhuis is zo saai, we hebben ons soms echt kapot verveeld toen er nog vrij weinig gebeurde.
Maargoed 2 cm dus, omdat het al 22:00 was wilde ze geen vliezen breken en kreeg ik een slaappil voor de nacht. Niet dat die veel hielp want om 04:00 was ik klaar wakker. Ik vind het toch niks om in een ander bed dan thuis te slapen. Tussendoor had ik af en toe wat harde buiken maar deze waren niet super spannend. Michel en ik hebben nog wat rondjes over de afdeling gelopen ’s nachts zodat ze misschien wat regelmatiger kwamen, maar nee. Wel hebben we ons kostelijk vermaakt met het lezen van geboortekaartjes. Sommige namen…

In de ochtend kwamen er om 07:30 weer verloskundigen van de nachtdienst binnen en werden m’n vliezen gebroken. Ik hoorde altijd dat je hier niks van mee krijgt maar omdat de baby vrij hoog lag, lag er een verloskundige op m’n buik te duwen terwijl de ander binnen toucheerde en vervolgens m’n vliezen brak. Tussendoor kreeg ik een harde buik! Dus eh ja dat voelde ik enigszins..

Om 08:00 werd ik opgehaald uit de weeënkamer en mocht ik naar een verloskamer. De zuster van de dagdienst had ik de dag ervoor ook al gezien en ik was zo blij dat zij er vandaag zou zijn! Het is echt de allerliefste medewerkster van het ziekenhuis en ze heeft werkelijk alles uitgelegd en rekening gehouden met m’n geboorteplan. Ik had haar dan ook beloofd om in haar dienst te bevallen. Dat is gelukt ;). Ik miste haar gewoon bij thuiskomst haha. Oke verder met m’n verhaal, eenmaal op de verloskamer merkte ik dat de harde buiken over gingen in weeen. Ondanks dat ik deze eerder nog nooit had gehad weet je gewoon dat dát het is. Het lukte me aardig ze op te vangen en met een warme kruik in m’n rug vond ik t eigenlijk niet erger dan een menstruatiekrampje. Michel ging naar huis om wat te eten te halen en de katten te voeren en m’n moeder en zus kwamen even van wacht wisselen zodat ik niet alleen zou zijn. Ondertussen werd ik aan de laagste dosis weeënopwekkers gelegd, het zetten van het infuus vond ik vervelender dan het krijgen van een wee (op dat moment).

IMG_8665

Een van de zovelen CTG momenten in die twee dagen. 

Inmiddels was het half 10 geworden en moest ik me echt concentreren op het wegzuchten van een wee. Ik raakte in een soort trance terecht, ze kwamen om de 3 minuten en duurde zo’n 35-40 seconden. Ik ving ze zittend op omdat liggend gewoon niet prettig voelde. Zodra er een wee weg was kon ik weer grapjes maken en at ik een crackertje voor de helft op. Bij het toucheren om 10:30 zat ik op 4 cm! En onderhand was ik scheel aan t kijken van de pijn en hebben we de ruggenprik aangevraagd.   Michel was gelukkig al weer terug en hij ondersteunde me met het letten op m’n ademhaling. Super fijn! Want zo was de ene wee wat minder scherp dan de andere.

IMG_8669

              Door die ruggenprik kan je op vrijwel het allerlaatste moment nog foto’s maken haha. Ik wist niet eens meer dat ik deze had gemaakt.

Om 11 uur werd ik naar de uitslaapkamer van de OK gereden. Omdat ik de weeën nu liggend moest opvangen raakte ik in een bizarre shock van de pijn. Ik werd in het bed naar beneden gereden maar heb hier zo weinig van meegekregen. Het moet er voor de rest van de mensen wel vreemd uit hebben gezien. Bij elke wee trilde ik als een gek en het wegzuchten lukte niet meer, ik wilde zitten en geen pijn meer hebben. Maar zitten kon dus niet. Ik heb gesmeekt om die prik maar moest daar toch nog heel even wachten vanwege de drukte. Normaal krijg je een ruggenprik ook niet op een Uitslaapkamer dacht ik? Ik lag tussen allemaal andere mensen in, uiteraard met m’n gordijntje dicht maar oke. Er werden allemaal plakkers op mijn lijf geplakt, m’n bloeddruk werd gemeten en er kwam een draadje op het hoofdje van de baby. Ik was nog in die rare shock en het enige dat ik me nog heel herder herinner is hoe ik m’n handen niet meer onder controle had en deze uit zichzelf begonnen te trillen. Dit is dan ook echt het enige nare van de hele bevalling. Ik heb op dat moment de enige tranen van de pijn laten vloeien. Ik wilde zo graag niet meer die pijn hebben. Een wee rolt echt over je  heen. Ik moet wel zeggen dat ik puffen niet fijn vond en weg ademen een stuk relaxter was. Met puffen krijg je toch een soort ademtekort.

Nadat de ruggenprik gezet was en ik als een soort  Paus iedereen had bedankt voor de pijnstilling (serieus ik kon ze wel zoenen!) begon de verdoving na een kwartier te werken. ‘Dit is je laatste wee met pijn’ nou dat was niet helemaal waar maar ik voelde wel hoe het een stuk afzwakte. Om half 1 was ik weer in de verloskamer. Ik had genoeg energie om wat te drinken, maakte grapjes zoals altijd en kon weer lachen. De weeën voelde nu meer als een soort druk, maar van pijn was geen sprake. Om twee uur werd er weer getoucheerd en zat ik op 9 cm! Wauw dit ging wel heel snel, het idee dat ze er zo snel al zijn was echt bizar.

IMG_8678

         Haha super weird. Deze selfie stuurde ik naar m’n zus op diezelfde ochtend, vlak voor ze m’n vliezen kwamen breken.. 

M’n moeder vroeg of ik al persweeën voelde, ‘Nee hoor, maar wel een soort nodige druk down there’. Eh ja dat zijn dus persweeen.. Om half 3 belde mn moeder naar de verloskundige dat ze er echt aan moesten komen. Vanwege de drukte waren ze er pas om 15:00, ik kan je vertellen dat een half uur lang persweeen opvangen een beetje een kut taak was. Je wilt graag iets doen maar het mag niet. Wanneer je nodig naar het toilet moet wil je ook dat dat zo snel mogelijk kan.

Om 15:06 was alles gereed en mocht ik dus ook gaan persen. Ze moesten namelijk eerst de katheter verwijderen, de ruggenprik moest lager worden gezet en de wee opwekkers gingen een tandje hoger. (Ik zat al die tijd aan de laagste doseringen)
Ik kon door het infuus in m’n hand niet goed m’n eigen benen pakken dus werden deze in beugels gelegd. Aan m’n linkerzijde stond m’n zus voor het nodige knijpwerk en rechts had ik Michel beet. Af en toe wisselde ik dit af voor m’n eigen benen om zo meer kracht te zetten. Ik luisterde goed naar wat me werd verteld, kracht zetten, door ademen en naar beneden persen. Met yoga had ik al geleerd hoe je dit qua gevoel het beste kan doen en ik moet zeggen dat dit zeker heeft geholpen! Na plusminus 25 minuten persen en één knipje voelde ik ineens een golf vruchtwater en was m’n buik leeg. Er werd een prachtig meisje aan mij gegeven, ik heb haar zelf aangepakt en er kwam een gigantische ontlading in de vorm van tranen, geluk en heel veel liefde! Dat gevoel was onbeschrijfelijk mooi. Geloof me, als je denkt dat Kim Kardashian lelijk huilt.. Je had mij eens moeten zien.

Toen ze op m’n borst lag en haar oogjes open gingen zei Michel iets in de trant van ‘welkom kleine Jasmin’ en het was misschien toevallig of niet, ze reageerde er meteen op. Na 6 minuten was ook de placenta geboren, we kregen een uitleg er over en het was heel vreemd om Jasmin haar ‘huisje’ te zien. Zo bizar dat je als vrouw zijnde zo iets kan maken. Ook heb ik de navelstreng nog beet gepakt en voelen kloppen en heeft Michel deze voor de show doorgeknipt. De navelstreng zat namelijk om Jasmin d’r nek dus deze moest al worden doorgeknipt voor ze ‘helemaal’ geboren werd.
Van het hechten had ik meer last dan van het persen, ik voelde namelijk het draad gaan. Yuk! Gelukkig heb ik maar 1 knipje gehad en heb ik daar bijna geen last meer van.  Het voelt nog een beetje beurs maar ook dat gaat wel weer voorbij.

Na anderhalf uur te hebben gekroeld met haar, en een twee opa’s op visite te hebben gehad, werd ze gewogen en gemeten. Ze was 49 cm en 3445 gram. Precies met een zwangerschap van 39 weken. Vrij snel erna mocht ik douchen en om 20:00 mocht ik, op voorwaarde dat ik zelfstandig ging plassen, naar huis toe.
Je denkt, oh dan spring je even uit bed maar wow ik had het gevoel ineens aan een soort ‘strong man’ wedstrijd mee te doen. Wat een ”gewicht” zeul je mee daar beneden. Niet te zeggen. Het was ook heel raar om m’n buik zo leeg en zacht te zien. Het douchen zelf was best uitputtend trouwens, maar wel even lekker. Normaal douche ik met een temperatuur van bijna 45 graden maar omdat je flauw kan vallen na zo’n bevalling moet je onder de koude douche. Althans ik vond het vrij koud. Het was wel even heerlijk om mezelf even weer te kunnen wassen.

Al met al kijk ik super positief terug op m’n snelle bevalling! Alle angsten die ik had waren nergens voor nodig en ik vond het echt een mooie ervaring. Het enige mindere was de shock die ik heb ervaren, maar goed dat was dus ook zo verholpen door de pijnstilling én het was niet dusdanig erg dat het een trauma is. Ik was erg bang dat m’n lijf het allemaal niet aan zou kunnen maar wauw die oerkracht is te bizar voor woorden. Ik denk dat ik ook meteen m’n paniekaanvallen heb weggeperst haha. Wat nou geen vertrouwen in mezelf, kijk eens wat ik heb geflikt! En dat zonder paniek. Ik ben elk moment zo rustig mogelijk gebleven en er was vrijwel altijd ruimte voor een grapje ;).  Voor een eerste is het zeker niet mis om binnen 7 uur en 50 minuten (hoewel de weeen later kwamen maar ze tellen vanaf het moment dat je water breekt) te bevallen. Ik had ook al veel verhalen gelezen waarin iemand 2 uur lang perst en ik had ineens in 25 minuten al m’n baby op m’n borst. Ik denk dat ik dan meer de ‘uitzondering’ ben geweest, want in het ziekenhuis vonden ze het ook een hele nette tijd. Alsof je een medaille kan krijgen voor je prestaties haha. Nou ja op de baby na dan.

De wereld is sinds 15-12 een prachtig meisje rijker. Onze kleine Jasmin Ellen Isabella. Alle angsten en onzekerheden die ik in de zwangerschap heb ervaren.. ze waren nergens voor nodig. We zijn intens gelukkig (en stiekem ook wel moe :)).

IMG_8685

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge