Angst is zonde van je tijd.

maart 24, 2016

Ik heb lang getwijfeld om dit online te gooien. Ik blog nu al bijna 7 jaar, eerst op andere kanalen en sinds één jaar op NIVEX, en heb aardig wat van mezelf online gegooid. Zo blogde ik in het honderduit toen ik zwanger was, weten ”jullie’ van mijn paniekaanvallen en ben ik altijd openhartig over mijn zwangerschap en het moederschap geweest. Anderzijds blog ik nu veelal over leuke dingen, zo rijd ik fantastische auto’s, rijd ik motorritjes alsof ik voor het eerst een seizoen mee maak (veel dus) en probeer ik eigenlijk overal een positieve noot aan vast te plakken. Ik houd niet graag de schone schijn op, wellicht zit dat in mijn Rotterdamse karakter (recht voor z’n raap ;)) maar het is gewoon niet mijn ding. Ik schrijf graag even van me af over een mindere tijd..

bc9091df45ac017d78b66ae9bb9c004c

Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik onwijs last van een vertekend zelfbeeld. Je kan het een prenatale depressie noemen. Ik vind dat zelf zwaar klinken maar als ik er op terug kijk was het ook zwaar. Ik vond mezelf walgelijk en kon er om blijven huilen. Waarbij andere vrouwen stralen tijdens hun zwangerschap en een petit buikje krijgen dijde ik al uit als ik naar eten keek en kreeg ik een doffe huid en pluishaar. De hormonen speelde parten met mij en ik voelde me elke dag wel iets slechter worden. Dat is een van de redenen waarom ik met 39 weken zwangerschap ben ingeleid, het werd psychisch te zwaar. Dat gevoel had ik al rond het tweede trimester trouwens, het is niet dat het van de een op de andere dag te veel werd.

Maar ook voor mijn zwangerschap heb ik donkere periodes gekend. Zo heb ik een aardige tijd flinke last gehad van paniekaanvallen (11 jaar) en durfde ik niet meer met het openbaar vervoer en soms niet eens meer de deur uit, maar ook het verbreken van een relatie verliep rampzalig. Van dat laatste heb ik soms nog last, dan schrik ik bijvoorbeeld als ik denk dat ik persoon x zie of heb ik regelmatig nog nachtmerries. Dat is geen geheim hoor, het heeft ook een reden. Lang verhaal kort, ik ben nu in een fijne stabiele relatie, heb een kindje, ga trouwen en woon samen (goh). Op dit moment heb ik geen last meer van een vertekend zelfbeeld, de prenatale depressie, paniekaanvallen of andere somberheden. Er is dus ook een leven ná dit allemaal. Het lijkt zo vreemd, ik was gewoon gewend geworden aan het feit dat ik paniekaanvallen kreeg in een drukke supermarkt, op een gegeven moment ”hoort” het bij je leven. Vooral wanneer je van het een in het ander rolt.

Het is niet dat het plotsklaps beter is, dat alle angst als sneeuw voor de zon uit je leven verdwijnt. Anders zou ik ook geen last meer hebben van die sporadische nachtmerries ondanks dat het ”al” twee jaar geleden is. Het gaat geleidelijk, maar het gebeurt wel. Ik besefte ineens dat ik me vrijwel elke dag goed voelde, er op uit durfde te gaan met Jasmin, ineens een samenwerking voor mijn blog aanging en in mijn eentje dus dingen moest ondernemen. Het is niet dat ik echt een knop om moest zetten, wat vroeger wel het geval was. Als ik met de metro weg wilde dan was het: ”Oke nu geen paniekaanvallen krijgen, dit lukt je”. Nu denk ik er niet eens meer over na want het gebeurt vrijwel niet meer. Alleen een enkele keer wanneer er ook echt iets aan de hand is. En de laatste keer dat dat was is inmiddels ook een lange tijd geleden.

fb1d3f4e9904652e40d4085c232a138e

Misschien dat ik die rust heb gevonden na de geboorte van Jasmin? Ik denk zelf dat ik tijdens de bevalling mezelf voor het eerst heb overgegeven aan mijn lichaam. Die paniekaanvallen waren eigenlijk een antwoord op de constante angst om te kotsen (ja echt) of om niet goed te worden. Ik vertrouwde mijn lichaam niet, had altijd Rennies mee of Rescue om rustig te worden. Tijdens de bevalling kon ik niet anders dan vertrouwen op mijn lijf. Er moest een baby geboren worden en van alle mensen die in de verloskamer waren kon maar een iemand het doen: ik. Ik weet nu wat ik ”aan kan” en heb sindsdien een soort rust gevonden. Ik heb de angst niet los gelaten, want eerlijk je kan echt niet alles los laten hoe stoer het ook klinkt, maar ik heb het vertrouwen in mezelf geaccepteerd. Wellicht had het te maken met mijn onzekere kant, dat die altijd dominanter is geweest dan de kant waarin ik wél vertrouwen had in mezelf. Ik kan er niet echt een passend antwoord op vinden.

Ik weet enkel dat ik heel blij ben met hoe ik me nu voel en dat het ook stabiel is. Want ook tijdens een depressie zijn er dagen dat je je goed voelt, maar dan loert die angst altijd om de hoek. Dat gevoel heb ik niet meer, dat is op dit moment weg. Natuurlijk voel ik me ook wel eens boos of verdrietig. Dat is gewoon heel erg menselijk. Het enige wat nu bij mij anders is is dat ik geen angst heb die om de hoek loert of dat ik nu bang ben om een terugval te krijgen. Ik kan zeggen dat ik goed ben ‘geheeld’. Een depressie is een ziekte, geen waanbeeld, en je moet dus echt beter worden en herstellen. Iedereen doet dit op zijn eigen manier en op zijn eigen tempo. Ik heb altijd geloofd in ‘this too shall pass’ en het is nog waar gebleken ook. Vandaar die tattoo op m’n arm, weet je meteen waar die voor staat :). Alles gaat voorbij, dus geniet van al het moois en blijf niet te lang hangen in al het zware van het leven. Wat bij mij hielp; wandelen, sporten, goed eten en yoga. Oja en een dosis liefde van Michel en Jasmin, afstand nemen van mensen die je niet gelukkiger maken of dingen doen die jij niet tolereert, ritjes met de motor en voornamelijk doen wat ík leuk vind en waar ik onwijs gelukkig van word.

12424484_1963183277239499_1410327133_n

Er bestaat een leven zonder depressie of stomme paniekaanvallen. Die dingen waren toch zonde van m’n tijd ;).

6 Comments

  • Reply I Wish TAG - NIVEX - CARS BIKES LIFENIVEX – CARS BIKES LIFE juni 27, 2016 at 10:02

    […] dan zou ik mijn hele angststoornis wegtoveren. Angst is toch zonde van je tijd, dus het is wel prettig als het er gewoon helemaal niet meer zou zijn ;). Ergens heeft het me ook […]

  • Reply yvonne april 24, 2016 at 21:58

    wat mooi dat je zo open bent. Ik ben het helemaal eens met je conclusie. Zonde van je tijd! 😉

  • Reply demallemolenmoeder maart 27, 2016 at 07:45

    Heel erg mooi geschreven! Zo eerlijk, recht uit jouw hart. Fijn dat jij je nu zo voelt.
    demallemolenmoeder onlangs geplaatst…Een brief aan.. #7My Profile

  • Reply Vlijtig Liesje maart 25, 2016 at 13:43

    Wat heerlijk dat je je nu positief en sterk voelt!
    Vlijtig Liesje onlangs geplaatst…Jurk huwelijk zus: deze moet het denk ik maar wordenMy Profile

  • Reply Lieke maart 24, 2016 at 10:52

    Je bent een wereld wijf Leren Lenie. Een mooi lief open en eerlijk wereld wijf.
    💗

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge